پایان شکوه معماری ایران و اوج تزیینات(معماری دوران صفویان)

هنرمندانی که در هزار ههای کهن، در دولت شهرهای باستان به کار با سفال اشتغال داشتتند و با سرپنج ههای نگارگر خود نقش هستی را بر گل رس حک مینموند و آن هنرمندان گمنامی که قلاع و تپه های گرانبهایی چون سیلک کاشان، شوش خوزستان، حسنلوی آذربایجان، زیویه غرب ایران، حصار دامغان و کرمان، شهر سوخته در سیستان و بلوچستان و هگمتانه همدان و هم چون رمزی جاودان در صحیفه تاریخ ملت ما به میراث نهادند، این معجز هگران بزرگ، اما، هرگز در رویای خود نیز تصور نمیکردند که در هزار ههای دور آینده ، ذهن پیچیده متفکران و هنرمندان خلف بتواند بقایای هنر آنان را با انواع طر حهای مختلف، در پرد ههای رنگین نمادینی، غرق معنا و تزیین و رمز نمایند. سلسله صفوی با ایجاد هماهنگی بین ملت، عظمت از دست رفته ایران را بازیافت و توانست حدود و ثغور ایران را به عهد ساسانیان و شاید وسی عتر برسا ند. فرهنگ هنری ایران در این زمان دوره جدیدی را تجربه کرد که دارای شکوه و عظمت خاصی، هرچند گذرا بود و ماهیت اشراف یتری نسبت به دورههای پیشین خود گذاشت. بدین ترتیب بررسی تحولات شه ری را در دور های پی میگیریم که آن را باید پررونق ترین دوره شهرنشینی در ایران بعد از اسلام دانست .

کلیدواژه ها:

شکوه هنر ، تزیینات ، رجوع به گذشته ، تعدد و تکثر ، تاکید بر روشنای ی