اهمیت مشارکت والدین با مدرسه در حل مشکلات آموزشی و تربیتی دانش آموزان ابتدایی

نهاد خانواده یکی از اساسی ترین ارکان جامعه بشری و بستر فرهنگ های گوناگون و زمینه ساز شکل گیری شخصیت انسان و مهمترین عامل تکامل جامعه است. این نهاد می تواند کارکردهای مثبت، سازنده و بی بدیل در ابعاد گوناگون حیات فردی و اجتماعی انسان داشته باشد. چراکه نخستین اجتماعی که آدمی در آن پرورش می یابد تا زیستن در جامعه بشری و هم یاری و همزیستی با انسان های دیگر را به اقتضای فطرت بشری فراگیرد، خانواده است. بدون تردید لازمه هر تحول عمیق و فراگیر فرهنگی در هر جامعه، تغییر و تحول بنیادی درنظام آموزشی آن جامعه است و تحول اساسی در برنامه های آموزشی وپرورشی مدارس در گرو همخوانی نظام ارزشی حاکم بر خانواده و مدرسه و آمادگی ذهنی و تمایل اولیاء در همراهی و همگامی با برنامه ریزان و مربیان مدارس است. اگر والدین به اهمیت نقش خود در تربیت فرزندانشان پی ببرند و شیوه های صحیح را بیاموزند و آ نها را به کار گیرند، بسیاری از اختلالات رفتاری و عاطفی درفرزندانشان به وجود نخواهد آمد با توجه به اینکه خانواده ها اولین کانون موثر در تربیت، رشد و تکوین شخصیت فرزندان می باشد، مدرسه هم اولین و مهمترین سازمان رسمی و موثر درتعلیم وتربیت نسل آینده است؛ به همین دلیل برقراری هماهنگی دراهداف، محتوا و روش های تربیتی این دو نهاد مهم، ضرورتی اجتناب ناپذیر و عقلانی است. از این رو یکی از راه های بسیار مناسب برای تحقق این امر، ارتباط مناسب و به موقع بین خانه و مدرسه و به تعبیر صحیح تر ارتباط بین اولیاء ومربیان می باشد.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، والدین ، همکاری و تعامل ، دانش آموزان