جایگاه توانمندسازی جامعه عشایری در قانون برنامه های اول تا هفتم توسعه

ارزیابی برنامه ­های توسعه، یکی از روش­ های علمی شناخته ­شده برای درک و شناخت اندیشه، روش و رویکرد حاکم بر فرآیند برنامه­ ها است. نظر به اهمیت سیاست­ ها و قوانین برنامه ­های توسعه، هدف این پژوهش، بررسی و تحلیل قوانین برنامه­ های توسعه، پس از انقلاب اسلامی مبتنی بر تسهیل­ کننده ­های توانمندسازی جامعه عشایری است که از این رهگذر، بستر لازم برای ارتقاء کیفیت زندگی و توسعه پایدار جامعه عشایری ایران فراهم خواهد شد. روش بررسی در پژوهش حاضر، اسنادی و کتابخانه ­ای است؛ به­ طوری­که در ارتباط با تسهیل ­کننده­ های توانمندسازی جامعه عشایری در برنامه­ های توسعه بعد از انقلاب به نقد و بررسی سیاست ­های دولت پرداخته شده است. همگام نبودن سطح راهبرد سیاست ­گذاری و سطح راهبرد عملیاتی و اجرایی، غالب بودن رویکرد بالا به پایین و غیرمشارکتی در برنامه های توسعه، نامولد بودن روش ­های توانمندسازی و کالبدی­ محور بودن برنامه ­های توسعه از یافته­ های این پژوهش است. تغییر و اصلاح رویکرد حاکم بر فرآیند برنامه ­ریزی و مدیریت توسعه عشایری از طریق انتخاب سیاست ­های اجتماعی و اقتصادی مناسب دولت و به­ کارگیری روش ­های مناسب توانمندسازی مولد جامعه محلی و توجه بیشتر به عملیاتی ساختن مواد قانونی در برنامه­ های توسعه از پیشنهادات این پژوهش است. در پژوهش حاضر، توانمندسازی جامعه عشایری در برنامه­ های توسعه از طریق دو رویکرد برنامه­ ریزی "عقلایی ­گرایی فن ­محور" و "ارتباطی و مشارکتی" مورد واکاوی قرار گرفت.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی ، جامعه عشایری ، برنامه های توسعه ، ایران