بررسی ارتباط کمردرد و استرس شغلی بر شاخص توانایی انجام کار در کادر درمان یکی از بیمارستان های آموزشی شهر تهران

مقدمه: با توجه به این که استرس شغلی در میان کارکنان بهداشت و درمان می تواند به طور منفی بر توانایی کاری آنها تاثیر بگذارد، ظرفیت کاری آنها را کاهش دهد و منجر به نارضایتی شغلی، فرسودگی شغلی و نتایج ضعیف جسمی و روانی شود، مطالعه حاضر برای ارزیابی تاثیر درد کمر و سطح استرس بر شاخص توانایی کاری در میان کارکنان بهداشت و درمان در یکی از بیمارستان های سطح سوم ایران طراحی شد. روش بررسی: مطالعه مقطعی حاضر بر روی کارکنان بهداشت و درمان یکی از بیمارستانهای شهر تهران در سال ۱۴۰۱ انجام شد. شیوع اختلالات اسکلتی-عضلانی در میان شرکت کنندگان مطالعه توسط پرسشنامه اسکلتی-عضلانی نوردیک ارزیابی شد. علاوه بر این، توانایی کاری و سطح استرس شغلی شرکت کنندگان به ترتیب توسط شاخص توانایی کاری (WAI) و پرسشنامه استرس HSE ارزیابی شد. نتایج: سطح پایین استرس شغلی در میان کارکنان بهداشت و درمان ارتباط معنی داری با تعداد ساعات کاری در روز(P=۰.۰۲)  و در هفته(P=۰.۰۰۴)  داشت. علاوه بر این، کارکنان بهداشت و درمانی که در یک هفته گذشته درد کمر نداشتند، توانایی کار کردن ساعات بیشتری در روز نسبت به دیگران داشتند(P-value=۰.۰۱) . همچنین در مدل رگرسیون خطی، رابطه بین شاخص توانایی کاری (WAI)  و استرس شغلی و عنوان شغلی همچنان معنی دار باقی ماند (P<۰.۰۵). نتیجه گیری: پرداختن به استرس شغلی و ارتقاء رفاه کارکنان برای بهبود بهره وری کاری و سلامت کلی ضروری است. اجرای مداخلات هدفمند و انجام تحقیقات بیشتر می تواند به طور موثری در دستیابی به این اهداف کمک کند.

کلیدواژه ها:

Low back pain ، Musculoskeletal complaints ، Job stress ، Work ability index ، کمردرد ، شکایات اسکلتی-عضلانی ، استرس شغلی ، شاخص توانایی کاری