روشهای عددی برای توضیح الگوی کاربرد رنگ در مﻘرنسهای دوره صفوی

در معماری ایرانی، آرایهها عناصر جداناپذیر فرمی هستند بهگونهای که در بسیاری از موارد از نظر بصری بخش عظیمی از ماهیت فرم را به خود اختصاص میدهند، یکی از مهمترین آرایهها در معماری ایران مﻘرنس است که از نظر هندسه و فرم میتوان گفت نﻘطه تعالی آرایههای معماری این سرزمین است. بنابراین بررسی همهجانبه آن بهمنظور شناخت بیشتر در راستای تولیدات امروزی مبتنی بر فرم با هویت، ضروری است. یکی از جنبههای مهم قابل بررسی در آرایه مﻘرنس، رنگ است که با دقت در هر مﻘرنس به اهمیت آن به ویژه در شیوه همنشینی آن پی میبریم. رنگ بهعنوان یکی از ویژگیهای مهم فرم در ادراک دیداری آثار معماری و بهطبع دستهبندی همخانوادگیهای آنها نﻘش مهمی ایفا میکند. این پارامتر مهم در فرم، از سایر پارامترهایی مانند شکل، جنس یا بافت مستﻘلتر است زیرا در ارتباط تنگاتنگ با پارامترهای غیربصری مانند سازه نیست و با آزادی بیشتری میتوان آن را در فرمهای امروز معماری مشارکت داد. این پژوهش با بررسی شیوه همنشینی رنگی در مﻘرنسهای معماری ایرانی در دوره صفوی سعی دارد الگوی رنگی در بافتها برای خلق فرمهایی اصیل در معماری امروز ایران را ارایه دهد و از طریق سنجش کمی فرکانسهای رنگی، مطالعه و مﻘایسه آنها با هم، شاخصهای ویژه رنگی و هویتبخش بهصورت کمی استخراج کند. در پژوهش حاضر دادهها با مطالعات میدانی گردآوری شدند، برای تحلیل آنها دو شیوه دیداری و محاسبه ای- دیجیتالی با نرم افزارهای ویژه به کار رفت و مبتنی بر مدلسازی رایانهای و سپس استدلال منطﻘی و تحلیل محتوا، نتایج نهایی به دست آمدند.

کلیدواژه ها:

Iranian Architecture ، Ornament ، Color ، Muqarnas ، Digital ، C# ، معماری ایرانی ، آرایه ، رنگ ، مﻘرنس ، دیجیتال ، سی شارپ