ارزیابی تاثیر تغییر کاربری سازگار بر پایداری محیطی (نمونه موردی: میراث صنعتی ایران)

توسعه پایدار یکی از موضوعات قابل توجه در زمینه حفاظت از محیط به شمار میآید. یکی از عوامل موثر بر پایداری محیط مدیریت کاربری زمین است. در این راستا تغییر کاربری بناهای متروکه صنعتی در سالهای اخیر بسیار مورد توجه قرار گرفته است، زیرا زمینه لازم را برای پایداری اقتصادی، فرهنگی- اجتماعی و زیستمحیطی فراهم میآورد. هدف از این تحﻘیق ارزیابی تاثیر تغییر کاربری سازگار بر پایداری محیط به ویژه در مناطق متروکه صنعتی است. در راستای دستیابی به هدف تحﻘیق، ابتدا به تعریف تغییر کاربری سازگار و تاثیر آن بر پایداری محیطی میپردازیم، آنگاه شاخصههای پایداری را در آن دسته از بناهای متروکه میراث صنعتی که تغییر کاربری دادهاند، ارزیابی میکنیم. روش مورد استفاده در این تحﻘیق، روش تفسیری- تاریخی مبتنی بر تکنیکهای تحلیلی- توصیفی است. نتایج تحﻘیق حاکی از آن است که اصل توسعه پایدار با فراوانی متوسط در آثار متروکه میراث صنعتی ایران مورد توجه بوده است. از طرف دیگر در میان شاخصههای پایداری، شاخصههای زیستمحیطی کمتر مورد توجه قرار گرفتهاند که علت این امر را میتوان در عدم بهره وری در مصرف انرژی و نیز عدم استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر جست.

کلیدواژه ها:

Environmental Sustainability ، Ecology ، Adaptive Reuse ، Industrial Heritage of Iran ، توسعه پایدار ، محیط زیست ، تغییر کاربری سازگار ، میراث صنعتی ایران