ارزیابی ریسک زیست محیطی در مسیرهای گردشگری؛ (مطالعه موردی: جاده جنگلی دوهزار)

زمینه و هدف: زیست بوم های جنگلی، زیستگاه های ارزشمندی را در خود جای داده اند، لذا حفظ سلامت آنها برای بشر و سایر جانداران حیاتی بسیار حایز اهمیت است. از آنجایی که زیست بوم های جنگلی پربازده ترین اکوسیستم های خشکی هستند، هدف از انجام این تحقیق، شناسایی و اولویت بندی جنبه های ریسک محیط زیستی در منطقه گردشگری جنگلی دوهزار می باشد.

روش بررسی: از طریق مطالعات کتابخانه ای و بررسی سوابق اقدام به گردآوری داده های مورد نیاز برای ارزیابی گردید. ارزیابی توان محیطی منطقه به منظور توسعه گردشگری با استفاده از روش ترکیبی (مدل مخدوم، ۲۰۰۸ و فائو، ۲۰۰۶) و تکنیک رویهم گذاری لایه های اطلاعاتی با کمک ابزار GIS صورت گرفت. در ادامه، روش های کمی (ویلیام فاین) و کیفی ارزیابی ریسک برای تعیین درجه و سطوح ریسک هر یک از فاکتورهای بیست گانه استفاده شد.

یافته ها: نتایج بیانگر آن بود که ۱۱۸.۷۳ هکتار از منطقه برای تفرج متمرکز و ۴۸۷.۷۲ هکتار نیز برای تفرج گسترده مناسب است و مابقی ارزش حفاظتی دارد. همچنین؛ فاکتورهای «تغییرات آب و هوا» و «پتانسیل وقوع بلایای طبیعی» بیشترین سطوح ریسک را در اختیار داشته اند. از سوی دیگر، «آلودگی هوا» با سطح کم ارزیابی گردیدند.

بحث و نتیجه گیری: منطقه مطالعاتی از لحاظ سطوح ریسک، در وضعیت چندان مناسبی قرار نداشته و فاکتورهای متعددی را باید در مدیریت ریسک گردشگری مورد بررسی و تحت اقدامات مدیریتی قرار داد.

کلیدواژه ها:

ارزیابی ریسک ، گردشگری ، جنبه های محیط زیستی ، جنگل دو هزار.