برنامه ریزی فضایی شهرهای جنوبی ایران و نقش آن در مدیریت بهینه مهاجرت های اقلیمی مورد مطالعه: منطقه ۸ آمایشی کشور

پژوهش حاضر اقدام به بررسی نقش برنامه ریزی فضایی در مدیریت بهینه مهاجرت های اقلیمی در شهرهای جنوبی ایران (منطقه ۸ آمایشی کشور) و معرفی راهکارهای برنامه ریزی فضایی جهت مدیریت بهتر مهاجرت های اقلیمی پرداخته است. این پژوهش به لحاظ هدف، کاربردی (از نوع توسعه ای راهبردی)، و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی و به لحاظ رویکرد پژوهش، استقرایی است. روش گردآوری اطلاعات مبتنی بر روش مطالعات اسنادی-پیمایشی مبتنی بر تکنیک دلفی بوده که با استفاده از روش تحلیل تاثیر متقابل اقدام به شناسایی پیشران های پژوهش شده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۴۷ متخصص و کارشناس در زمینه توسعه منطقه ای و آمایش سرزمین است که براساس روش گلوله برفی انتخاب شده اند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها و تحلیل ساختاری تاثیرگذاری هر یک از شاخص های موثر بر برنامه ریزی فضایی شهرهای جنوبی ایران از نرم افزار میک مک استفاده شده است. نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که از میان ۴۱ عامل بررسی شده، ۱۰ عامل توزیع جمعیت، اقتصادی (تورم، درآمد)، برنامه ریزی دولتی، سیاست ملی، مهاجرت اقلیمی، منابع طبیعی و پایدار، بهره وری انرژی، منابع آب، امنیت اجتماعی و آلودگی هوا به عنوان پیشران های کلیدی موثر در برنامه ریزی فضایی شهرهای جنوبی ایران اثرگذار هستند. همچنین نشان می دهد که مهاجرت های اقلیمی، که به طور عمده ناشی از تغییرات آب وهوایی، کمبود منابع آب، و شرایط اجتماعی و اقتصادی هستند، نیازمند مدیریت و برنامه ریزی جامع و هماهنگ است. پیشران هایی نظیر توزیع جمعیت، اقتصادی (تورم، درآمد)، سیاست های دولتی، و بهره وری انرژی نقش حیاتی در شکل گیری یک ساختار فضایی پایدار دارند که بتواند با چالش های منطقه ای مقابله کند.

کلیدواژه ها:

ایران ، برنامه ریزی فضایی ، توسعه پایدار ، منطقه ۸ آمایشی ، مهاجرت اقلیمی