بررسی عدم قطعیت سناریوهای تغییر اقلیم در برآورد حداکثر بارش محتمل (PMP) استان های ساحلی دریای خزر

هدف: یکی از مهم ترین متغیرهای هواشناسی که تغییر اقلیم بر آن تاثیر می گذارد، حداکثر بارش محتمل  (PMP)  است؛ معیاری که نقش مهمی در طراحی سازه های آبی با ریسک بالا، مانند سدها، دارد. در این پژوهش، اثرات تغییرات اقلیمی بر PMP در استان های ساحلی دریای خزر (ایستگاه های سینوپتیک انزلی، رشت، رامسر، بابلسر، قائم شهر و گرگان) بررسی شده است. مواد و روش ها: برای تولید سناریوهای تغییر اقلیم، در دو دوره زمانی (۲۰۵۴-۲۰۲۵ و ۲۰۸۴-۲۰۵۵)، از خروجی ۱۸ مدل AOGCM و سه سناریوی انتشار گازهای گلخانه ای (SSP۲-۴.۵، SSP۳-۷.۰ و SSP۵-۸.۵)  استفاده شد. به منظور کاهش عدم قطعیت نتایج حاصل از این مدل ها، دو روش میانگین وزنی و احتمالاتی به کار گرفته شد. در روش میانگین وزنی، مدل های AOGCM بر اساس دقت شبیه سازی بارش در دوره های گذشته رتبه بندی و وزن دهی شدند، در حالی که در روش احتمالاتی، توزیع های احتمالی برای تولید سناریوهای بارش با سطوح احتمالی ۵۰/۰، ۷۵/۰ و ۹۰/۰ به کار رفت. نتایج: نتایج نشان دهنده عدم قطعیت بالا در بین خروجی های مدل ها و سناریوهای مختلف در تخمین PMP  بود و بیانگر این نکته است که تغییرات PMP در ایستگاه های موردمطالعه، الگوی ثابتی را دنبال نمی کند. بااین حال، در روش میانگین وزنی، به طورکلی انتظار می رود PMP در دوره اول کاهش و در دوره دوم افزایش کمی را تجربه کند. نتیجه گیری: برای طراحی سازه های با ریسک بالا، توصیه می شود که از نتایج سناریوی انتشار بحرانی با سطح احتمال ۹۰/۰ استفاده شود. در این حالت، افزایش PMP در اثر تغییرات اقلیمی بین حدود ۱۲ درصد برای ایستگاه قائم شهر تا حداکثر ۴۸ درصد برای ایستگاه گرگان متغیر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

تغییر اقلیم ، حداکثر بارش محتمل ، مدل های AOGCM ، گازهای گلخانه ای