نقش فناوری های کمکی در توانمندسازی کودکان استثنایی

کودکان استثنایی به دلیل محدودیت های جسمی، ذهنی یا حسی، همواره با چالش هایی در فرآیند یادگیری و تعامل اجتماعی مواجه بوده اند. این مقاله با روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و با بررسی ۱۰ منبع فارسی معتبر، به بررسی نقش فناوری های کمکی در بهبود کیفیت زندگی و آموزش این کودکان می پردازد. یافته ها نشان می دهد ابزارهایی مانند نرم افزارهای ارتباط جایگزین ربات های آموزشی، و سخت افزارهای تطبیقی، نه تنها مشارکت تحصیلی این کودکان را افزایش می دهند، بلکه عزت نفس و استقلال آنان را تقویت می کنند. با این حال، موانعی چون کمبود بودجه، ناآگاهی مربیان، و نبود سیاست های کلان در ایران، استفاده گسترده از این فناوری ها را محدود ساخته است. مقاله پیشنهاد می کند ادغام فناوری های کمکی در برنامه های آموزش ویژه، نیازمند همکاری وزارت آموزش و پرورش، سازمان بهزیستی، و بخش خصوصی است.

کلیدواژه ها:

فناوری های کمکی ، کودکان استثنایی ، توانمندسازی ، آموزش ویژه ، ایران ، فناوری تطبیقی