تاثیر آموزش مبتنی بر واقعیت مجازی بر کارکردهای اجرایی و مهارت های اجتماعی و ارتباطی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

هدف این پژوهش بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر واقعیت مجازی بر کارکردهای اجرایی و مهارت های اجتماعی و ارتباطی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بود. طرح پژوهش توصیفی و از نوع نیمه آزمایشی به شیوه پیش آزمون-پس آزمون می باشد. جامعه آماری شامل کلیه کودکان مبتلا به اوتیسم شهر شیراز، در سال ۱۴۰۳ بود. از بین مراکز درمانی و توانبخشی و براساس ملاک های تشخیص اوتیسم در DSM-۵، ۴۰ نفر از کودکان مبتلا به اوتیسم به صورت در دسترس انتخاب شدند. این افراد در دو گروه کنترل و آزمایش (هر گروه ۲۰ نفر) قرار گرفتند که گروه آزمایش تحت مداخله واقعیت مجازی برگرفته از برنامه ژائو و همکاران قرار گرفت و گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکرد. دو گروه پیش و پس از آزمون به پرسشنامه ی کارکردهای اجرایی کودکان بریف (BRIEF، ۲۰۰۰) و فهرست ارزشیابی اوتیسم (ATEC، ۱۹۹۹) پاسخ دادند. داده های بدست آمده به وسیله نرم افزار SPSS-۲۳ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و با استفاده از آزمون کوواریانس چندمتغیره به بررسی فرضیه های پژوهش پرداخته شد. نتایج نشان داد که بین کارکردهای اجرایی و مهارت های اجتماعی و ارتباطی دو گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون تفاوت معنادار وجود دارد، به طوری که آموزش مبتنی بر واقعیت مجازی به صورت معناداری باعث بهبود کارکردهای اجرایی (۰۰۱/۰=P) و مهارت های اجتماعی و ارتباطی (۰۰۲/۰=P) کودکان مبتلا به اوتیسم شد. بنابراین برنامه واقعیت مجازی با فراهم کردن یک محیط امن، جذاب و واقعی، می تواند به کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم کمک کند تا بر چالش های اجتماعی غلبه کرده و کیفیت کلی زندگی خود را بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

اوتیسم ، آموزش مبتنی بر واقعیت مجازی ، کارکردهای اجرایی ، مهارت های اجتماعی ، مهارت های ارتباطی