رابطه ی هوش هیجانی با خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

رابطه ی هوش هیجانی با خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان در روابط بین شخصی، خودآگاهانه تر بودن، مدیریت استرس، پردازش اطلاعات، حل مسئله، تصمیم گیری های صحیح و همچنین خودانگاری است. به عبارت دیگر، دانش آموزانی با هوش هیجانی بالاتر، توانایی بیشتری در مدیریت خودشان و دیگران دارند و به راحتی می توانند با مسائل روبرو شوند و مسائل را بهتر حل کنند. این افراد بیشترین خودکارآمدی تحصیلی را دارا خواهند بود. در مقابل، افرادی با هوش هیجانی کمتر عموما دچار اضطراب و ناتوانی در مدیریت احساسات هستند و همچنین ناتوانی در تصمیم گیری و حل مسئله دارند و در نتیجه کمترین درصد خودکارآمدی تحصیلی را دارا خواهند بود. اما مهم بودن این نکته را باید در نظر داشت که هوش هیجانی کارآمدی تحصیلی را کاملا تضمین نمی کند، بلکه تاثیرات متفاوتی را بر روی آن ایجاد می کند. هدف این مقاله بررسی رابطه ی هوش هیجانی با خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان متوسطه ی اول است و روش این مقاله مروری است. رابطه ی مثبت و مستقیمی بین هوش هیجانی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان وجود دارد. هوش هیجانی شامل مهارت های مرتبط با احساسات، هیجانات و تفکرات است که در ارتباط با دیگران و با خود داریم. دانش آموزانی که بیشترین امتیاز را در مهارت های مختلف هوش هیجانی مانند ارتباط برقرار کردن، برخورد با فشارهای روزمره، خودپذیری، عزت نفس و همدلی کسب می کنند، معمولا خودکارآمدی بالاتری در کنترل تعاملات خود با دیگران و کارآمد بودن در تحصیلات دارند. با این حال، هوش هیجانی تنها یکی از عوامل موثر بر خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان است و عوامل دیگری مانند باورها، انگیزه، اهداف و وضعیت خانوادگی نیز تاثیر قابل توجهی در خودکارآمدی دانش آموزان دارند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، هوش تحصیلی ، دانش آموزان ، ابتدایی ، خودکارآمدی.