مطالعه تطبیقی تربیت اخلاقی در ادیان ابراهیمی

تربیت اخلاقی به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام های تربیتی، همواره در ادیان مختلف به ویژه ادیان ابراهیمی (یهودیت، مسیحیت و اسلام) جایگاه ویژه ای داشته است. این پژوهش با هدف مطالعه تطبیقی تربیت اخلاقی در ادیان ابراهیمی انجام شده است تا ضمن بررسی مبانی، اهداف و روش های تربیت اخلاقی در این ادیان، وجوه اشتراک و افتراق آن ها تبیین گردد. روش تحقیق این مطالعه، پژوهش تطبیقی از نوع تحلیلی-توصیفی است که با بهره گیری از منابع دست اول مانند کتاب های مقدس (تورات، انجیل و قرآن کریم) و تفاسیر معتبر دینی و همچنین آثار پژوهشگران حوزه تربیت اخلاقی صورت گرفته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که هر سه دین ابراهیمی بر ضرورت پرورش فضایل اخلاقی به عنوان راهی برای کمال انسانی و سعادت دنیا و آخرت تاکید دارند.در اسلام، تربیت اخلاقی بر مبنای آموزه های قرآن کریم و سیره پیامبر اکرم (ص) استوار است. در این نظام تربیتی، تزکیه نفس، عمل صالح، رعایت عدالت، حق گرایی و مسئولیت پذیری به عنوان مهم ترین اصول اخلاقی معرفی می شوند. قرآن کریم بر تربیت جامع انسان تاکید دارد که در آن اخلاق فردی، اجتماعی و عبادی در تعامل با یکدیگر معنا می یابند. همچنین در اسلام، شریعت به عنوان راهنمای عملی برای تربیت اخلاقی انسان مطرح می شود و عمل به واجبات و ترک محرمات به عنوان یکی از عوامل تقویت اخلاق فردی و اجتماعی معرفی می گردد.مقایسه تطبیقی این ادیان نشان می دهد که هر سه بر کمال اخلاقی، تزکیه درون، مسئولیت پذیری و رعایت حقوق دیگران تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

تربیت اخلاقی ، ادیان ابراهیمی ، اسلام ، مسیحیت ، یهودیت ، پژوهش تطبیقی