بررسی روند تغییرات نوع، طول و درصد مساحت بادشکن در اراضی کشاورزی اطراف شیراز

مقدمه: به رغم حاکمیت فرسایش بادی در بخش های وسیعی از کشور فقدان و یا کمبود بادشکن های زنده و یا غیر زنده در اطراف مزارع بخوبی احساس می گردد. بیش از دو سوم کشور ایران را اراضی خشک و نیمه خشک تشکیل داده است. نتیجه ی مستقیم فرسایش بادی ایجاد طوفان های گرد و غبار و توزیع ریزگرد بوده و نتیجه غیر مستقیم آن در بلند مدت کاهش حاصلخیزی خاک، کاهش عملکرد محصول و نهایتا کاهش سطح زیر کشت و بایر شدن اراضی می باشد. متاسفانه در دهه های اخیر در بسیاری از مناطق کشور بدلایل مختلف از مساحت بادشکن اطراف مزارع کاسته شده که پیامدهای منفی پنهان و آشکاری را بدنبال داشته است. در این مطالعه روند تغییرات نوع، طول و درصد مساحت بادشکن اطراف مزارع دشت شیراز در ۱۰ قطعه از اراضی انتخابی با وسعت حدود ۱۳۸۳٫۶ هکتار مورد بررسی قرار گرفت. بدین منظور از عکس هوایی و کنترل زمینی و همچنین تصاویر Google Earth Pro طی سال های ۲۰۰۳، ۲۰۱۳ و ۲۰۲۳ استفاده شد. نتایج بدست آمده در بین ۱۰ قطعه مورد بررسی نشان داد که درصد مساحت بادشکن های زنده و غیر زنده در سال های ۲۰۰۳، ۲۰۱۳ و ۲۰۲۳ به ترتیب برابر با ۱۰,۴۲و ۱۰,۶۶ و ۱۲,۴۲ می باشد. که ۱۹٫۱۹ درصد نسبت به سال ۲۰۰۳ افزایش پیدا کرده است. تغییرات طول خطی بادشکن زنده در در سال های ۲۰۰۳، ۲۰۱۳ و ۲۰۲۳ به ترتیب برابر با ۳۱,۶۶، ۳۳,۸۴ و ۳۷,۴۷ کیلومتر می باشد که ۱۸٫۳۵ درصد بیانگر افزایش طول خطی بادشکن در اطراف مزارع نسبت به سال ۲۰۰۳ می باشد.

کلیدواژه ها:

بادشکن زنده ، بادشکن غیرزنده ، دشت شیراز