ساختارگرایی در ادبیات با تکیه بر آرای سوسور، استروس و بارت

ساختارگرایی تفکری نافذی بود که در سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۶۰ در کانون توجه منتقدان ادبی و اجتماعی قرار داشت. این شیوه تفکر که متاثر از برخورد متفاوت سوسور با زبان بود در سال های پس از مرگ او همه گیر شد و سپس با ظهور متفکرانی چون استروس و بارت از حیطه زبان شناسی وارد مردم شناسی و اسطوره شد. سوسور با مطرح کردن مفاهیمی چون: اختیاری بودن نشانه، تمایز لانگ و پارول، همزمانی و درزمانی و دال و مدلول رویکرد ساختارگرایانه ای را در بررسی های زبانی خود نمایان کرد. متفکر دیگری که نقش مهمی در بسط مفاهیم سوسور داشت استروس بود. استروس معتقد بود که شیوه ی کار زبان شناسان ساختارگرا می تواند الگویی برای پژوهشگران در سایر رشته های علوم انسانی و اجتماعی شود. استروس و بارت به بررسی اسطوره های مختلف مطابق با الگویی ساختارگرا پرداختند. هرچند روش آنها با یکدیگر متفاوت بود ولی هر دوی آنها دیدی ساختارگرا در مواجه با اساطیر داشتند. میراث دیگر سوسور نشانه شناسی بود. علمی که از دید او به مطالعه ی نقش نشانه ها به مثابه بخشی از زندگی اجتماعی می پرداخت. او علمزبان شناسی را فقط یکی از شاخه های این دانش عام میدانست که البته این نظر او بعدها توسط بارت نقض شد. بارت با پیش کشیدن دلالت صریح و ضمنی نشانه افق جدیدی از علم نشانه شناسی را نمایان ساخت.

کلیدواژه ها:

ساختارگرایی ، سوسور ، استروس ، بارت