جایگاه بومی گرایی در معماری معاصر، هم کنشی با جهانی شدن، پی آمد بی اعتمادی به فراروایت ها

پژوهش پیش رو با نگرشی به فرآیند جهانی شدن برآمده از نگاه نوگرایانه از سویی و دریافت پسانوگرایبی اعتمادی به فراروایت ها از دیگر سو، در پی ارزیابی بومی گرایی در گستره معماری امروز است. نوشتاری که برپایه پارادایمی تفسیری، با داده های کیفی و روش گردآوری اسنادی شکل گرفته است. این روند با شناخت بوم،دانش بومی و بومی گرایی آغاز و با بازجست معماری بومی ادامه می یابد. پس از آن به واکاوی توانمندی های وتنگناهای پیدا و پنهان معماری نوگرا پرداخته می شود. پدیده ای که که با وجود پیشرف تهای گسترده به ویژه درزمینه فنآوری، با نگاه بیولوژیک به انسان، پیوند خود را با فرهنگ، سنت، تاریخ، طبیعت و اقلیم از دست داده ومشارکت استفاده کنندگان در فرآیند طراحی را گسسته است. نقطه ای که معماری بومی می تواند با تکیه بردرونمایه ارزنده اش در پاسداشت هویت و فرهنگ جامعه، فراهم ساختن آسایش ساکنان با سامانه های ایستا،ساخت مایه، جزییات و فنون ساخت و ساز محلی و ارایه راهکارهایی با نتایج پایدار نقشی کلیدی در زدودنکاستی ها و پیشنهاد پاسخ هایی درخور به نیازهای امروزی ایفا کند. از دیگر س و معماری بومی را میتوان خردروایتی در برابر معماری مدرن به عنوان یک فراروایت انگاشت. روای تهای جزیی که در نگاه پسانوگرایان،آشفتگی و بی نظمی طبیعی جهان و توانایی رویدادهای فردی را به خوبی بازتاب می دهند و در برابریکسان سازی و نگاه از بالا به پایین معماری نوگرا چونان یک پدیده بایسته و ناگزیر پیشنهاد می شوند و ازهمین رو ارزش و اعتباری دو چندان می یابند.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، معماری معاصر ، معماری نوگرا ، جهانی شدن ، فراروایت ها