صورت در هنر سنتی، از دیدگاه تیتوس بورکهارت

شناخت ماهیت هنر سنتی در سده ی اخیر مورد توجه بسیاری از اندیشمندان و پژوهشگران، از جمله سنت گرایان قرار گرفته است. پژوهش های آنان به نظریات مختلفی در باب فلسفه و حکمت هنر متعالی، انجامیده است؛ تیتوس بورکهارت ازجمله سنت گرایانی است که با رویکرد سنت گرایانه و بر اساس دیدگاه دینی و عرفانی به چیستی و چگونگی هنر سنتی و هنرهای مختص بدان، پرداخته است. از منظر بورکهارت برای آنکه بتوان هنری را «سنتی» نامید، علاوه بر موضوع که از حقیقتی روحانی، نشات گرفته است، وجهه ی صوری آن نیز باید با حقایق معنوی مرتبط باشد. در پژوهش حاضر تلاش گردیده، با تمرکز بر اندیشه ی تیتوس بورکهارت، صورت در هنر سنتی، مورد بررسی قرارگیرد. در تحقیق پیش رو با این پرسش مواجه می شویم: از منظر تیتوس بورکهارت، صورت هنرسنتی چه مضامین و مفاهیمی را در بر می گیرد؟ جهت دست یابی به این فرایند از روش توصیفی- تحلیلی استفاده شد و اساس تحلیل مطالعه اسنادی و کتابخانه ای است. یافته های پژوهش بیان می دارد، صورت در هنر سنتی مانند سایر صور هستی، امری جز تجلی حقایق سنت در قالب صور بصری با خصوصیات مختص به آن نیست.

کلیدواژه ها:

تیتوس بورکهارت ، سنت ، سنت گرایان ، صورت ، هنر سنتی