ساختارشناسی ابعاد فلسفی سوررئالیسم ایرانی در گستره ی تفکرات فلسفی نیچه (مطالعه ی موردی بوف کور صادق هدایت)

«سوررئالیسم» یکی از عرصه های مهم جنبش در حیطه ی هنر و در محدوده ی قرن بیستم است که جنبه ی فراواقع گرایی را به ذهن متبادر می سازد؛ به گونه ای که طریقت لازم برای ادراک حقیقت در جهان هستی را از طریق ضمیر ناخودآگاه و رویا و فارغ از طریق تفکرات منطقی و فلسفی تقویت می نماید. مقاله حاضر با شیوه ی تحلیلی و توصیفی و با مراجعه به اسناد و مدارک مربوطه، با هدف بررسی نسبت اندیشه های فلسفی نیچه با ساختارهای فلسفی منطقی و هنری جنبش سوررئالیسم با مطالعه ی موردی از منظومه ی فکری صادق هدایت در بوف کور و تاثیرپذیری او از این جنبش هنری تدوین شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که اندیشه های نیچه، بر تفکرات و برداشت های هنرمندان سورئالیستی، از جمله سالوادور دالی و صادق هدایت تاثیرگذار بوده است. مهم ترین اندیشه ی فلسفی نیچه، انگاره ی دوتایی آپولونی دیونوسی است که در قالب دوگانه ی نظم آشفتگی در آثار سوررئالیست ها انعکاس یافته و به بهترین وجهی در آثار سالوادور دالی نمود پیدا کرده است؛ داستان بوف کور، زنده به گور، داش آکل، سه قطره خون و فردا، جزو داستان های سوررئالیستی صادق هدایت محسوب می شوند که از اندیشه های نیچه تاثیر پذیرفته است. مهمترین انعکاس تاثیرات اندیشه فلسفی نیچه در نگاشته های او بر پیکره ی جنبش سوررئالیسم سامان یافته است.

کلیدواژه ها:

ابرانسان ، رجعت مکر ، سوررئالیسم ، ناخودآگاه ، نیچه