بررسی تاثیر کود مرغی و سولفات پتاسیم بر خصوصیات فیزیولوژیکی و عملکرد گیاه شنبلیله (Trigonella foenum-graecum L.)
محل انتشار: فصلنامه بوم شناسی کشاورزی، دوره: 16، شماره: 4
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 220
فایل این مقاله در 18 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_AGRY-16-4_001
تاریخ نمایه سازی: 15 بهمن 1403
چکیده مقاله:
به منظور بررسی تاثیر کود مرغی و سولفات پتاسیم بر خصوصیات فیزیولوژیکی و عملکرد گیاه شنبلیله (Trigonella foenum-graecum L.)، پژوهشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سال زراعی ۱۴۰۱-۱۴۰۰ در شهرستان قوچان در شمال استان خراسان رضوی انجام گردید. تیمارهای آزمایش شامل کود پلیت مرغی در سه سطح (صفر و ۱۰۰۰ و ۲۰۰۰ کیلوگرم در هکتار) به صورت کاربرد خاکی و سولفات پتاسیم (سولوپتاس) در چهار سطح (صفر، ۵/۱، ۳ و ۵ در هزار) به صورت محلول پاشی بودند. نتایج نشان داد که بالاترین میزان ارتفاع ساقه فرعی و اصلی، وزن خشک برگ و دیگر صفات رشدی با مصرف بیشترین سطح کود مرغی (۲۰۰۰ کیلوگرم در هکتار) به دست آمد، که البته با سطح ۱۰۰۰ کیلوگرم در هکتار کود مرغی اختلاف معنی داری نداشت. همچنین بیشترین میزان صفات رشدی با کاربرد بیشترین سطح سولوپتاس یعنی پنج در هزار حاصل شد. نتایج اثر متقابل دو کود مورد بررسی نشان داد که برهم کنش کود آلی و شیمیایی سبب تاثیر دوچندان بر صفات رشدی مورد بررسی گردید. سطح ۲۰۰۰ کیلوگرم کود مرغی موجب افزایش ۳۸/۱۶ درصدی وزن هزار دانه شنبلیله نسبت به عدم کوددهی شد. وزن هزار دانه در سطح پنج در هزار سولوپتاس به میزان ۴۰۸/۱۰ گرم و در سطح عدم کوددهی ۹۰۶/۸ گرم بود. همچنین برهم کنش کود مرغی ۲۰۰۰ کیلوگرم در هکتار با هر سطح از سولوپتاس موجب بیشترین تعداد غلاف در بوته شنبلیله شد. بیشترین سطوح هر دو تیمار سبب افزایش عملکرد دانه و بیولوژیک نسبت به عدم کوددهی (سطح شاهد) شد. در مجموع بیشترین عملکرد ماده خشک شنبلیله با مصرف ۲۰۰۰ کیلوگرم در هکتار کود مرغی و پنج در هزار سولوپتاس به دست آمد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محمدحسین امینی فرد
گروه علوم باغبانی و مرکز پژوهشی گیاهان ویژه منطقه، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران.
سجاد ندافان
گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران.
حسن بیات
گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران.
مهدی جهانی
گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بیرجند، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
