اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک کوتاهمدت بر کاهش نشانه های نوسان خلقی و انگیزههای اقدام به خودکشی در نوجوانان بزهکار

هدف از پژوهش حاضر اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک کوتاهمدت بر کاهش نشانه های نوسان خلقی و انگیزههای اقدام به خودکشی در نوجوانان بزهکار بود. روش پژوهش حاضر در زمره تحقیقات نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری در این پژوهش کلیه نوجوانان بزهکار مراکز اصلاح و تربیت شهرستان اصفهان بود. روش نمونه گیری به صورت غیرتصادفی انجام شد. بدین ترتیب از بین جامعه آماری پژوهش تعداد ۳۰ نفر به صورت نمونه گیری در دسترس که تمایل به شرکت در این دوره درمانی دارند به عنوان نمونه انتخاب شدند، در ادامه با گمارش غیرتصادفی در دسترس (هدفمند) ۱۵ نفر در گروه آزمایش و ۱۵ نفر در گروه کنترل قرار گرفتند. جهت سنجش اندازهگیری متغیرهای پژوهش از پرسشنامه افسردگی بک (۱۹۶۶) به منظور بررسی نوسانات خلقی و پرسشنامه انگاره پردازی خودکشی (ماخ) بک و همکاران ( ۱۹۷۹) و به منظور رفتاردرمانی دیالکتیک یک دوره آموزشی ۸ جلسه ای ۶۰ دقیقه ای بر اساس پژوهش نوعی و همکاران ( ۱۳۹۸) تدوین استفاده شد. جهت تجزیه وتحلیل دادهها از آزمون کوواریانس چند متغیره (مانکوا) و مفروضه های آن با استفاده از نرم افزار SPSS۲۶ انجام گردید. نتایج آزمون نشان داد آموزش رفتاردرمانی دیالکتیک کوتاهمدت، نشانه های نوسان خلقی و انگیزههای اقدام به خودکشی نوجوانان بزهکار را کاهش داده است . بنابراین رفتاردرمانی دیالکتیک می تواند به عنوان یک مداخله موثر در نوجوانان بزهکار مورد توجه قرار داده شود.

کلیدواژه ها:

رفتاردرمانی دیالکتیک ، نوسان خلقی ، انگیزههای اقدام به خودکشی ، نوجوانان بزهکار .