اثربخشی بازی درمانی بر اضطراب جدایی در کودکان بدسرپرست شهر شیراز

هدف اصلی این پژوهش ، بررسی اثربخشی بازی درمانی بر اضطراب جدایی کودکان بدسرپرست شهر شیراز بود. روش پژوهش شبه تجربی بود که در آن از طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل و گمارش تصادفی آزمودنی ها استفاده شد. جامعه آماری این کلیه کودکان بدسرپرست شهر شیراز به تعداد ۵۳۷ نفر بود که تعداد ۲۸۱ نفر دختر و ۲۵۶ نفر پسر بوده اند. برای تعیین حجم نمونه از روش نمونه گیری هدفمند و در دسترس استفاده شد و تعداد ۳۰ کودک بدسرپرست که نمرات پایینی در پرسشنامه اعتماد به نفس و نمرات بالایی در پرسشنامه های افسردگی و اضطراب جدایی کسب کردند، انتخاب و در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل ( ۱۵نفر) قرار گرفت . شیوه نمونه گیری در این پژوهش به صورت هدفمند و در دسترس می باشد. جلسات بازی درمانی مبتنی بر رویکرد شناختی -رفتاری با اقتباس از تحقیقات ظلی و نفریه (۱۳۹۸) و ملکی و همکاران (۱۳۹۹) در هشت جلسه اجرا گردید. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه اضطراب جدایی (نسخه والد) هان، هاجینلیان، ایسن ، وندر و پینکاس (۲۰۰۳) استفاده شد. برای تحلیل دادهها از تحلیل کوورایانس استفاده شد. تمامی این دادهها به وسیله نرم افزار تحلیل آماری SPSS مورد تحلیل قرار گرفت .یافته های این پژوهش نشان داد که بازی درمانی بر اضطراب جدایی کودکان بدسرپرست شهر شیراز تاثیر معناداری داشته است (۰۵/۰.(P< بر اساسیافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که بازی درمانی باعث کاهش اضطراب جدایی کودکان بدسرپرست شهر شیراز می گردد.

کلیدواژه ها:

اضطراب جدایی ، بازی درمانی ، کودکان بدسرپرست