برسی تفاوت خودکارآمدی و انگیزه پیشرفت بین دانشجویان روانشناسی بالینی و روانشناسی عمومی

هدف از پژوهش حاضر برسی وجود تفاوت در انگیزه پیشرفت و خودکارآمدی بین دانشجویان روانشناسی بالینی و روانشناسی عمومی می باشد. روش پژوهش حاضر بر مبنای هدف کاربردی و از منظر گردآوری داده ها جزء تحقیقات کمی می باشد. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه دانشجویان روانشناسی بالینی و عمومی ورودی نیمسال اول سال ۱۴۰۲ دانشگاه آزاد اسلامی واحد فیروزآباد تشکیل داده اند. نمونه آماری پژوهش شامل ۱۶۰ نفر از دانشجویان روانشناسی بالینی و عمومی بوده، که ۸۰ نفر جزء دانشجویان روانشناسی بالینی . ۸۰ نفر نیز جزء دانشجویان روانشناسی عمومی هستند. تحلیل داده ها در سطح توصیفی (میانگین ،انحراف معیار)و در سطح استنباطی (t-test مستقل ) بوده است . برای تحلیل داده ها نیز از نرم افزار تحلیل SPSSنسخه ۲۶ استفاده شد است . به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه خودکارآمدی عمومی ((GSE-۱۷ و پرسشنامه انگیزه پیشرفت هرمنس (AMT) استفاده شده است . نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که تفاوت معناداری در میانگین نمرات آزمون انگیزه پیشرفت ، مابین دانشجویان روانشناسی بالینی و عمومی وجود دارد((P<۰/۰۵، همچنین میانگین نمرات آزمون انگیزه پیشرفت دانشجویان روانشناسی بالینی بیشتر از دانشجویان روانشناسی عمومی می باشد. و تفاوت معناداری در میانگین نمرات آزمون احساس خودکارآمدی مابین دانشجویان روانشناسی بالینی و عمومی وجود ندارد(.(P>۰/۰۵

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، انگیزه پیشرفت ، دانشجو