اثربخشی گروه درمانی شناختی رفتاری بر کاهش پرخاشگری و بهبود سطح کیفیت زندگی در نوجوانان بد سرپرست و بی سرپرست پسر

هدف از پژوهش حاضر اثر بخشی گروه درمانی شناختی رفتاری بر کاهش پرخاشگری و بهبود سطح کیفیت زندگی در نوجوانان بدسرپرست و بی سرپرست پسر می باشد. روش پژوهش حاضر از نوع آزمایشی پیش آزمون و پس آزمون می باشد. جامعه آماری را نوجوانان بدسرپرست و بی سرپرست ۱۲ ال ۱۸ سال که در مرکز نگهداری کودک و نوجوان اداره بهزیستی فیروزآباد ، تشکیل می دهد. پژوهش حاضر در مدت دو ماه در سال ۱۴۰۲ انجام گردیده است . برای انتخاب نمونه نیز ابتدا با توزیع پرسشنامه پرخاشگری و کیفیت زندگی ، از بین ۲۰ نفر نوجوان ساکن در مرکز بهزیستی ۱۸ نفر که نمره آزمون پرخاشگری در سطح خصومت یا پرخاشگری بود و همچنین سطح کیفیت زندگی شان پایین بوده انخاب گردیدند و در ادامه با استفاده از روش روش نمونه گیری ساده به دو گروه ۹ تایی به عنوان گروه کنترل و آزمایش شدند . به منظور جمع آوری داده ها از پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت و پرسشنامه پرخاشگری باس و پری استفاده شده است . تحلیل داده در سطح توصیفی (میانگین ، انحراف معیار) و در سطح استنباطی (کواریانس ) بوده است .به منظور تحلیل داده ها نیز از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ استفاده شد. نتیجه : گروه درمانی شناختی رفتاری بر بهبود و کاهش پرخاشگری و همچنین افزایش سطح کیفیت زندگی موثر بوده است .

کلیدواژه ها:

پرخاشگری ، کیفیت زندگی ، نوجوان