شفافیت و قابلیت توضیح پذیری در سیستم های ارزیابی زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی: چالش های مربوط به توضیح تصمیمات هوش مصنوعی در فرآیند ارزیابی

در سال های اخیر، استفاده از سیستم های ارزیابی زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی به طور چشم گیری افزایش یافته است. این فناوری به دلیل سرعت و دقت بالا، به ابزاری قدرتمند در ارزیابی مهارت های زبانی تبدیل شده است. با این حال، عدم شفافیت و قابلیت توضیح پذیری در فرآیند تصمیم گیری این سیستم ها چالش های اخلاقی جدیدی را به وجود آورده است. هدف اصلی این تحقیق بررسی چالش های مربوط به شفافیت و قابلیت توضیح پذیری در سیستم های ارزیابی زبانی مبتنی بر هوش مصنوعی و ارائه راهکارهایی برای بهبود این جنبه ها است. متناظر با این هدف، سوال اصلی پژوهش به این موضوع می پردازد که چگونه می توان تصمیمات هوش مصنوعی در ارزیابی زبان را به شکلی شفاف تر و قابل توضیح تر ارائه داد. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی-تحلیلی است و رویکرد آن آمیخته (ترکیبی از روش های کیفی و کمی) و نوع تحقیق کاربردی-توسعه ای است. جامعه آماری این پژوهش شامل ۵۰ نفر است و حجم نمونه بر اساس جامعه آماری به صورت تمام شمار تعیین شده است. برای گردآوری و تجزیه وتحلیل داده ها، محقق از روش های کتابخانه ای، تحلیل اسنادی، و مصاحبه های تخصصی استفاده کرده است. پرسشنامه نیز بر اساس این داده ها تهیه شده است. در تجزیه وتحلیل داده ها، برای تحلیل کیفی از نرم افزار MAXQDA و برای تحلیل کمی (پرسشنامه) از نرم افزار SMART PLS استفاده شده است. در نهایت، نتایج این تحقیق می تواند به بهبود شفافیت و توضیح پذیری در سیستم های ارزیابی هوشمند و ارتقای اعتماد کاربران به این فناوری ها کمک کند.

کلیدواژه ها:

ارزیابی زبانی ، توضیح پذیری ، شفافیت ، چالش های اخلاقی ، هوش مصنوعی