رابطه سبک تدریس، خودکارآمدی تدریس و هوش موفق با تدریس خلاق معلمان دوره ابتدایی شهر شوشتر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲

پژوهش حاضر با هدف رابطه سبک تدریس، خودکارآمدی تدریس و هوش موفق با تدریس خلاق معلمان دوره ابتدایی شهر شوشتر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ انجام شد. پژوهش از نوع تحقیقات توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی معلمان ابتدایی شاغل در مدارس شهر شوشتر در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ به تعداد ۳۵۰ نفر می باشند که مطابق جدول مورگان، ۱۸۶ نفر از آن ها به شیوه تصادفی طبقه ای به عنوان نمونه انتخاب شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه سبک تدریس موسی پور و کیامنش (۱۳۷۷)، پرسشنامه خودکارآمدی تسچانن- موارن و وولفلک-هوی (۲۰۰۱)، پرسشنامه هوش موفق گریگورنکو و همکاران (۲۰۰۲) و پرسشنامه تدریس خلاق هانگ و همکاران (۲۰۰۵) می باشد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از فنون آمار توصیفی و همبستگی پیرسون و رگرسیون از طریق نرم افزار SPSS استفاده شد. نتایج نشان داد بین سبک تدریس معلم محور با تدریس خلاق معلمان رابطه معنادار و بین سبک تدریس دانش آموز محور با تدریس خلاق معلمان رابطه معناداری وجود داشت. بین خودکارآمدی معلم و مولفه های آن (درگیر کردن، راهبردهای آموزشی و مدیریت کلاس) و هوش موفق و مولفه های (هوش تحلیلی، هوش خلاق و هوش عملی) آن با تدریس خلاق معلمان ابتدایی رابطه معناداری وجود داشت. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد ۷۲ درصد از واریانس تدریس خلاق به وسیله ی سبک های تدریس، خودکارآمدی تدریس و هوش موفق تبیین شد که هوش موفق پیش بینی کننده ی قوی تری بود. پیشنهاد می شود آموزش و پرورش جهت بهبود تدریس خلاق معلمان، دوره های آموزشی و مداخلاتی با محوریت تقویت سبک تدریس، خودکارآمدی تدریس و هوش موفق معلمان صورت دهد.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، خودکارآمدی تدریس ، هوش موفق ، تدریس خلاق ، معلم