پسامدرن و هستی شناسی «کیلگور تراوت» در رمان های «کورت ونه گوت»

یکی از شگردهای پرکاربرد در ادبیات داستانی پسامدرن استفاده از شخصیت های میان متنی است. در این شگرد، یا نویسنده شخصیتی را از آثار دیگر نویسندگان وام می گیرد و وارد داستان خود می کند یا شخصیت مخلوق خود را در اکثر آثارش تکرار می کند. یکی از این شخصیت ها، شخصیت مخلوق کورت ونه گوت، «کیلگور تراوت» است که در اکثر داستان های او حضور دارد و نویسنده در هر داستان زندگی و سرنوشتی متفاوت برای او رقم می زند. این مقاله بر آن است تا کارکرد هستی شناسی این شخصیت میان متنی را بر اساس نظریه ی «عنصر غالب» برایان مک هیل در رمان های ونه گوت بررسی نماید. بررسی ها نشان می دهد تراوت همزمان در چندین عالم عرض اندام می کند. از یک سو حضور یک شخصیت واقعی - خود ونه گوت- را به مخاطب القا می کند و از داستان به واقعیت و بالعکس در رفت وآمد است. از سوی دیگر، از یک دنیای داستانی به دنیای داستانی دیگری وارد می شود، و حتی مرزهای هستی شناسی میان دنیای زندگان و مردگان را درمی نوردد؛ بنابراین، شخصیت تراوت با نقض همزمان چندین مرز هستی شناسی، کارکرد هستی شناختی چند سویه ای دارد و از طریق تردیدآمیز جلوه دادن جایگاه هستی شناختی اش در ذهن مخاطب، به طیف وسیعی از پرسش های هستی شناسی دامن می زند.

کلیدواژه ها:

پسامدرن شخصیت میان متنی ، هستی شناسی ، کورت ونه گوت ، برایان مک هیل ، کیلگور تراوت