نقش خانواده و مدرسه (معلم) در تربیت دینی فرزندان

تربیت به معنای پروردن و پرورش دادن و دین یعنی آیین راه و روش با توجه به تعریف تربیت و دین می توان گفت که تربیت دینی، شکوفا کردن فطرت توحیدی انسان و متجلی شدن آن در کارهای عبادی است. به طور کلی تعلیم و تربیت مجموعه آموزشهایی است که از خانواده شروع میشود و از طریق مدرسه جامعه، محیط زندگی رسانه ها و... ادامه می یابد. از این رو هماهنگی و همکاری خانواده و مدرسه در جهت رشد و تربیت همه جانبه فرزندان خصوصا در زمینه تربیت دینی حائز اهمیت است. خانواده نخستین نهاد اجتماعی است که تامین کننده ی نیازهای روانی و جسمانی افراد می باشد. کودک از همان ابتدای کودکی تا سن هفت سالگی بیشترین تاثیر پذیری را از خانواده می گیرد و این تاثیر پذیری تا بزرگسالی ادامه دارد. خانواده و مدرسه هم چون پلی ارتباطی رابطه ای مستقیم در تربیت فرزند دارند بعد از سن هفت سالگی فرزند وارد محیط اجتماعی دیگری به نام مدرسه میشود و نه تنها از اعضای خانواده خود بلکه از مربیان آموزشی و گروه هم سالان نیز تاثیرات زیادی در زمینه تربیتی خود می گیرد. نقش خانواده و مدرسه در شکل دهی تربیت و به ویژه تربیت دینی فرزندان بسیار اهمیت دارد و از این رو باید آنها توجه داشته باشند که حد اعتدال را رعایت کنند و از روشهای تربیتی که با افراط و تفریط پیش میروند استفاده نکنند. چرا که کوچکترین خطا و اشتباهی در این امر مهم ممکن است جبران ناپذیر باشد.

کلیدواژه ها:

تربیت دین تربیت دینی خانواده ، مدرسه ، معلم