بررسی مضامین عشق در اشعار محمدرضا شفیعی کدکنی و امیرهوشنگ ابتهاج

عشق عنصر اصلی زندگی بشریت و بن مایه شعر در همه دورانهاست که به صورتهای گوناگونی متجلی می گردد . اشعار عشق در شعر شاعران به صورت عشق زمینی و عشق عرفانی دیده میشود اما هر شاعری به نحوی به آن توسل می جوید و توصیفی خاص خود را دارد. هوشنگ ابتهاج و محمدرضا شفیعی کدکنی از شاعران مطرح معاصرند که اشعار عاشقانه زیادی سروده اند. در این پژوهش اشعار هر دو شاعر مورد بررسی قرار گرفته و دیدگاههای این دو شاعر در دوره های مختلف زندگی و نوع تغییر نگاه آنها به عشق نشان داده شده و با یکدیگر مقایسه گردیده است. نتایج حاصله از پژوهش حاکی از آنست که مضامین و مفاهیم عشق در دو شاعر علاوه بر گستردگی در آثارشان دارای شباهتهای فراوانی میباشد عشق به وطن و آزادی و مفاهیم متعالی انسانی از ویژگیهای مشترک در این مقوله می باشد. عشق عرفانی نیز در اشعار هر دو شاعر به وفور دیده میشود که البته به نظر میرسد مفاهیم عرفانی در اشعار شفیعی کدکنی که متاثر از نگرش مذهبی و عرفانی اوست نسبت به اشعار ابتهاج رنگ و بوی بیشتری را به خود اختصاص داده است .

کلیدواژه ها:

مضامین ، اشعار ، محمدرضا شفیعی کدکنی ، امیرهوشنگ ابتهاج