بررسی تاثیر روشها ییادگیری تجربی بر رشد دانش آموزان

یادگیری تجربی رویکردی است که دانش آموزان را در فرایند یادگیری از طریق تجربه عملی ، کشف و مشاهده مستقیم مشارکت می دهد و آنها را به چالش های واقعی و ملموس مرتبط می سازد. این روش در مقایسه با یادگیری سنتی و تئوری محور، به تقویت توانایی های شناختی و اجتماعی دانش آموزان کمک می کند. مطالعات پیشین نشان می دهند که یادگیری از طریق تجربه می تواند در پرورش تفکر انتقادی ، مهارتهای حل مسئله ، خلاقیت و توانایی تحلیل و ارزیابی موثر باشد. در این پژوهش ، با اجرای روشهای یادگیری تجربی در کلاسهای مختلف و ارزیابی توانایی های شناختی و اجتماعی دانش آموزان پیش و پس از به کارگیری این روشها، به بررسی دقیق تر اثربخشی این رویکرد پرداخته شد.یافته های پژوهش نشان می دهند که دانش آموزانی که در برنامه های یادگیری تجربی شرکت داشتند، بهبود قابل توجهی در مهارتهای شناختی از جمله حافظه ، دقت ، تفکر استدلالی و توانایی های تحلیلی داشته اند. علاوه بر این ، نتایج نشان می دهند که این روش به شکل موثری باعث تقویت مهارتهای اجتماعی از قبیل ارتباط موثر، همکاری و همدلی در بین دانش آموزان شده است .یکی از دلایل این موفقیت ، محیط یادگیری تعاملی و انگیزشی است که در روش تجربی فراهم می شود؛ جایی که دانش آموزان با تجربه چالش های واقعی و تعامل با هم کلاسی ها در موقعیت های عملی ، به رشد شخصیت و ارتقای خودکارآمدی دست می یابند. روشهای یادگیری تجربی نه تنها بر رشد شناختی دانش آموزان، بلکه بر ارتقای مهارتهای اجتماعی آنها نیز تاثیر بسزایی دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، تجربی گرایی ، توانایی شناختی ، رشد ، مهارت اجتماعی ، دانش آموزان