اثر تلقیح قارچ مایکوریزا در کاهش خسارات ناشی از شوری در بنفشه ایرانی

شوری خاک اغلب مانع از بهره­وری گیاهان در محیط­های طبیعی و کشاورزی می­شود. همزیستی قارچ مایکوریزا آربسکولار به­عنوان یک کود بیولوژیک می تواند باعث تحمل به شوری گیاهان گردد. این مطالعه به منظور بررسی تاثیر تلقیح قارچ مایکوریزا بر کاهش اثرات نامطلوب تنش شوری در بنفشه ایرانی اجرا گردید. ارزیابی اثر متقابل همزیستی قارچ مایکوریزا در سه سطح (بدون همزیستی، Glomus mosseae  و Glomus intraradices) و تیمار تنش شوری در چهار سطح (شاهد، ۵۰، ۱۰۰ و ۲۰۰ میلی­مولار) بر پاسخ های رشدی و فیزیولوژیکی بنفشه ایرانی به صورت آزمایش فاکتوریل بر پایه طرح کاملا تصادفی با سه تکرار انجام شد. در مقایسه با گیاهان غیرمایکوریزایی، گیاهان مایکوریزایی در حضور سطوح مختلف شوری دارای زیست­توده اندام هوایی و ریشه، کاروتنوئید و کلونیزاسیون بالاتری بودند. بیشترین میزان کلروفیل کل (۷۰/۱ میلی­گرم بر گرم وزن تر)، فعالیت آنتی­اکسیدانی (۵۶/۶۶ میلی­گرم در گرم وزن تر)، فلاونوئید (۰۵/۲۴۴ میلی­گرم بر گرم وزن تر)، فنل (۴۶/۲۸ میلی­گرم بر گرم وزن تر) و آنزیم آسکوربات پراکسیداز (۱۶/۱۰۳ واحد) از تیمار تلقیح­شده با قارچ گونه G. mosseae در غلظت شوری ۲۰۰ میلی­مولار حاصل شد. کمترین میزان نشت یونی در تیمار با قارچ گونه . mosseae .Gدر شرایط بدون شوری (۰۴/۱۸ درصد) بدست آمد. نتایج پژوهش نشان داد تلقیح گیاهان میزبان با قارچ های میکوریزا به ویژه گونه G. mosseae بر رشد و فیزیولوژی گیاه تاثیر­گذار بود و اثر مثبت تلقیح گیاهان با قارچ، در شرایط تنش شوری گیاهان قابل­توجه بود.

کلیدواژه ها:

Antioxidants ، Electrolyte leakage ، Inoculation ، Photosynthetic pigments ، آنتی اکسیدان ، رنگیزه های فتوسنتزی ، نشت الکترولیت ، همزیستی