بررسی طراحی مجموعه ی فرهنگی و مذهبی با رویکرد معماری اسلامی در جهت احیاء هویت معماری گذشته

معماری اسلامی به عنوان یکی از مهم ترین ارکان هویت فرهنگی و مذهبی جوامع مسلمان، در طول تاریخ ویژگی های خاصی از جمله فرم های هندسی منظم، استفاده از نور و سایه، ارتباط با طبیعت و فضاهای معنوی مانند حیاط های مرکزی، ایوان ها و گنبدها را به طور موثر به نمایش گذاشته است. اما در دنیای معاصر، به ویژه در طراحی مجموعه های فرهنگی و مذهبی، بسیاری از اصول معماری اسلامی به فراموشی سپرده شده اند یا به طور سطحی به کار گرفته می شوند. طراحی دوباره مجموعه های مذهبی و فرهنگی با رویکرد معماری اسلامی می تواند فرصتی مناسب برای احیاء هویت معماری گذشته و تطبیق آن با نیازهای امروز باشد. هدف این پژوهش، بررسی فرآیند بازطراحی و احیای ویژگی های معماری اسلامی در طراحی های معاصر است تا فضاهایی ایجاد شوند که نه تنها نیازهای عملکردی و معنوی جامعه امروز را پاسخ دهند، بلکه هویت فرهنگی و دینی گذشته را نیز به طور موثر منتقل کنند.این تحقیق بر تحلیل اصول و ویژگی های اساسی معماری اسلامی تمرکز دارد، از جمله استفاده از فرم های هندسی، تزئینات اسلامی، نورپردازی طبیعی و کاربرد مصالح سنتی و بومی. در این راستا، تلاش می شود که طراحی فضاهای فرهنگی و مذهبی به گونه ای صورت گیرد که علاوه بر حفظ ارزش های معنوی، به نیازهای اجتماعی و فرهنگی جوامع معاصر نیز پاسخ دهد. یکی از مهم ترین چالش ها در این مسیر، یافتن توازن میان اصالت معماری اسلامی و نوآوری های طراحی معاصر است. بنابراین، این پژوهش به دنبال راهکارهایی است که با تلفیق خلاقانه تکنیک ها و عناصر سنتی و مدرن، فضاهایی را طراحی کند که نه تنها هویت تاریخی و فرهنگی جامعه اسلامی را بازآفرینی کند، بلکه آن را در قالبی نوین و جذاب به نسل های امروز و آینده منتقل نماید.در نهایت، این پژوهش با تحلیل نمونه های موفق و ناکام در طراحی مجموعه های فرهنگی و مذهبی معاصر، به ارائه اصول راهبردی برای احیای هویت معماری اسلامی و ایجاد فضایی معنوی و کاربردی در جهان امروز می پردازد. هدف نهایی این است که فضاهای طراحی شده نه تنها به عنوان مراکز مذهبی و فرهنگی، بلکه به عنوان کانون هایی برای تعاملات اجتماعی و فرهنگی در دنیای مدرن عمل کنند.