ارزیابی کاربرد میکوریزا و عصاره جلبک دریایی بر برخی ویژگی های مورفولوژیکی، فیزیولوژیکی و عناصر غذایی نشاء بادنجان (Solanum melongena L.)

تولید و عملکرد محصولات گلخانه ای از جمله بادنجان (Solanum melonena L)  به تولید نشاء باکیفیت بالا بستگی دارد و افزایش کیفیت نشاء در راستای کاهش هزینه های تولید از اهداف اصلی صنعت تولید نشاء می باشد. در این راستا، به منظور مطالعه اثر محلول پاشی عصاره جلبک دریایی و قارچ میکوریزا بر عملکرد و خصوصیات مورفو فیزیولوژیکی نشاء بادنجان، آزمایشی به صورت فاکتوریل بر پایه طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار در سال ۱۴۰۱ تحت شرایط گلخانه ای انجام گرفت. فاکتورهای مورد بررسی شامل کاربرد میکوریزا (Glomus mosseae) در دو سطح ۰ (شاهد) و ۵ گرم در کیلوگرم خاک، و محلول پاشی عصاره جلبک دریایی (Ascophyllum Nodosum) با غلظت های ۰ (شاهد)، ۱، ۲ و ۴ گرم در لیتر بودند. نتایج نشان داد ویژگی های مورفولوژیکی، فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی بادنجان تحت تاثیر محلول پاشی عصاره جلبک دریایی و قارچ میکوریزا قرار گرفت. کاربرد تیمار عصاره جلبک دریایی (۴ گرم در لیتر) با تلقیح AMF به ترتیب افزایش ۶۹، ۴۲، ۵۹ و ۱۰۹ درصدی ارتفاع نشاء، قطر ساقه، طول و عرض برگ را موجب گردید. تیمار ۴ گرم در لیتر عصاره جلبک دریایی با کاربرد همزمان میکوریزا باعث افزایش ۲۰۸ درصدی محتوای آهن و ۹۳ درصدی محتوای روی برگ نسبت به تیمار شاهد گردید. براساس نتایج این پژوهش به نظر می رسد کاربرد محلول پاشی عصاره جلبک دریایی با غلظت ۴ گرم در لیتر توام با قارچ میکوریزا می تواند سبب افزایش کیفیت و پارامترهای بیوشیمیایی و مورفولوژیکی نشاء بادنجان باشد.

کلیدواژه ها:

تحریک کننده رشد زیستی ، عملکرد ، مواد مغذی ، همزیستی