جایگاه شهید در دین مبین اسلام و انعکاس آن در شعر شاعران معاصر بلوچستان

واژه شهید از اسماء مبارک الله است این واژه در لغت به معنای مختلفی از جمله گواه، فدائی و کشته شدن می باشد و در اصطلاح به کسی که در راه خدا کشته می شود و یا مجاهدی که در طریق حق جان می سپارد. شاعران بلوچ سعی بر آن داشته اند که شهیدان را به طور شایسته و طبق آیات قرآن، روایات و احادیث یاد کنند. شهادت اوج تعالی انسان است، شهید در دین مبین اسلام کسی است که با نثار جان خود، درخت اسلام را آبیاری نموده و فساد را ریشه کن می کند. از مجموع اشارات قرآن و احادیث نبوی می توان شاخص های شهادت را اینگونه نام برد: اول ایمان متین به خداوند تبارک و تعالی، دوم نیت، سوم اطاعت از فرمانده یا آن کسی که جامعه را رهبری می کند، با توجه به این عوامل می توان شهید را اینگونه تعریف کرد: هر صاحب ایمانی که با انگیزه عدل و قسط و نیت خالص و در راستای اطاعت از خداوند، رسول خدا و یا هر عادل الهی اقدام کند و کشته شود شهید محسوب می گردد. آرزوی شهادت و دعا برای نایل شدن به آن پسندیده و نشانه ی اولیای خدا و شیوه مومنان راستین و دعای اهل یقین است، زیرا که آرزوی شهادت حاکی از شوق لقاءالله و کمال معرفت و حسن عمل است پیامبر عظیم الشان صلی الله علیه و آل وسلم در مورد عشق به شهادت می فرماید: دوست دارم که در راه خدا جنگ کنم تا کشته شوم و سپس دوباره جنگ کنم و کشته شوم و دوباره بجنگم تا کشته شوم. شهید با ایثار و گذشت و فدا کردن خود برای تحقق آرمانها و اهداف عالیه ی بشری منش خود را در جامعه جاودانه می سازد، او می خواهد جامعه را از انحراف و پستی و رذالت به سوی فلاح و رستگاری هدایت کند و خون شهید هیچ وقت پایمال نمی شود و در دادگاه عدل الهی بررسی و حق خون ریخته شده از قاتل گرفته و به مقتول می رسد.

کلیدواژه ها:

شهید ، مجاهد ، شهادت ، دین مبین اسلام ، شاعران بلوچ