بررسی رابطه بین یادگیری مشارکتی و مهارت های اجتماعی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

بسیاری از روش هایی که در آموزش مفاهیم درسی توسط معلمان مورد استفاده قرار می گیردند می توانند در آموزش مهارتهای اجتماعی نیز بکار روند، روش هایی نظیر ایفای نقش، الگو سازی، فرصت سئوال، تمرین، سخنرانی، توضیح، پرسش و پاسخ و غیره. اما همانطور که در بحث آموزش مهارتهای اجتماعی اشاره شد صرف آگاه کردن دانش آموزان از مهارتهای مورد نیاز آنها برای زندگی در دنیای واقعی کفایت نمی کند زیرا آگاهی بدون تمرین در موقعیت های واقعی زندگی، نتیجه مطلوب را به دنبال نخواهد داشت. بنابراین باید روی آن دسته از روش های آموزشی تاکید کرد که ضمن دادن آگاهی به دانش آموزان در خصوص اهمیت مهارتهای اجتماعی مورد نیاز زندگی، عملا زمینه رشد مهارتهای مذکور را فراهم سازد ( کرامتی، ۱۳۸۲). تحقیقات زیادی روی یادگیری مشارکتی انجام گرفته است، بطور مثال اسلاوین در سال ۱۹۹۰ با بررسی و تجزیه تحلیل دقیق ۲۵ تحقیق انجام شده در این زمینه گزارش نمود که اکثر تحقیقات مذکور تاثیر مثبت یادگیری مشارکتی را بر روابط بین فردی، پذیرش همکلاسی های داری عقب ماندگی تحصیلی، افرایش دوستی بین دانش آموزان، افزایش عزت نفس، علاقه مندی به مدرسه و موضوعات مورد مطالعه، افزایش توجه به تکلیف و زمان اختصاص یافته به تکلیف و توانایی انجام کار موثر با دیگران را مورد حمایت و تایید قرار داده اند (مشهدی، ۱۳۸۱).

کلیدواژه ها:

مهارت های اجتماعی ، یادگیری مشارکتی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان