طراحی معماری پایدار همساز با اقلیم مورد مطالعه: روستای پامنار شهرستان دزفول

پژوهش حاضر با هدف بررسی فاکتورهای معماری بومی در اقلیم گرم و مرطوب صورت گرفته تا بتوان از نتایج به دست آمده در این تحقیق در راستای ارائه راهکارهای مناسب جهت به وجود آوردن یک فضای کاربردی استفاده نمود، بنابراین، این پژوهش اولا به شناخت منطقه، اقلیم و بافت شهری و روستایی می پردازد، سپس با توجه به معماری بومی به سوی راهکارهای بومی می رود. به طوریکه در صورت اعمال درست این مولفه ها در طراحی و ساخت به صورت غیرمستقیم در کیفیت جسمی، روانی و اجتماعی آن اثر می گذارد. روش تحقیق حاضر، کیفی است و مطالعات آن به روش کتابخانه ای گردآوری شده است، یکی از مشکلات بزرگ در معماری امروزه، فاصله افتادن میان معماری مدرن و معماری بومی است روستای پامنار، با معماری بومی خود، نمونه ای بارز از طراحی پایدار همساز با اقلیم گرم و مرطوب منطقه دزفول است، این پژوهش با هدف بررسی ویژگی های معماری بومی این روستا و استخراج اصول طراحی پایدار در آن انجام شده است، یافته های پژوهش نشان می دهد که معماری بومی پامنار با استفاده از راهکارهای ساده و هوشمندانه، به ایجاد محیطی خنک و دلپذیر در تابستان و گرم در زمستان کمک کرده است. جهت گیری ساختمان ها به گونه ای است که از تابش مستقیم آفتاب در تابستان جلوگیری شده و در زمستان بیشترین بهره از گرمای خورشید گرفته شود. استفاده از مصالح بومی مانند خشت، گل و چوب، به دلیل ظرفیت حرارتی بالا و عایق بودن، نقش مهمی در تنظیم دمای داخلی ساختمان ها داشته است. سیستم های تهویه طبیعی مانند بادگیر و حیاط مرکزی، به ایجاد جریان هوا و خنک شدن طبیعی فضا کمک کرده اند. فضاهای باز و نیمه باز نیز به عنوان عایق حرارتی و ایجاد سایه عمل کرده اند. الگوهای سکونت در روستای پامنار نیز با توجه به شرایط اقلیمی و نیازهای زندگی روزمره شکل گرفته است. خانه های حیاط دار با اتاق های متعدد، علاوه بر تامین نیازهای خانواده، فضایی برای فعالیت های اجتماعی و ارتباطات همسایگی ایجاد کرده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که معماری بومی پامنار، با توجه به شرایط اقلیمی و بوم شناختی منطقه، به عنوان یک الگوی موفق برای طراحی پایدار در مناطق گرم و مرطوب قابل ارائه است

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، همساز با اقلیم ، روستای پامنار ، گرم و مرطوب ، مصالح بومی