تحلیل ابعاد اکولوژی فرهنگی ایران در پایداری معماری بومی

یکی از مهم ترین عوارض زیست در شهرهای امروزی، «کمرنگ شدن ارتباط با معماری بومی» و بیگانگی نسبت به عناصر و فرایندهای طبیعی موجود در معماری سنتی است که بازتابی خاص در مطالعات بین المللی داشته است. معماری بومی در طول قرن ها در پی پاسخ گویی به مسائل اقلیمی، مصالح ساختمانی و انتظارات فرهنگی هر مکان بوده است. در واقع معماری بومی، دو گونه پیوند اساسی را در خود می پروراند: پیوند با محیط فرهنگی، یا پیوند با سلسله ارزش های فرهنگی، سلسله رفتارهای فرهنگی و با سلسله قوانین ضمنی که در آن جاری هستند و از سوی دیگر پیوند با محیط طبیعی، یا پیوند با مجموعه داده هایی که سرزمین بنا به انسان عرضه می دارد. تحقیق حاضر به لحاظ هدف کاربردی و روش انجام آن توصیفی- تحلیلی می باشد. لذا زمینه های قابل استفاده از مولفه های پایداری اکولوژی اقلیمی و زیست پذیری معماری بومی بررسی شده و زمینه های کاربردی آن در معماری معاصر تبیین گردد.

کلیدواژه ها:

اکولوژی ، معماری بومی ، اقلیم ، زیست پذیری.