نگرش شعر و ادب فارسی در باب «رشوه»

فساد،هرگونه فعل یا ترک فعلی است که توسط شخص حقیقی یا حقوقی به صورت فردی یا جمعی با نقض قوانین، برای منفعت شخصی اتفاق می افتد. یکی از این فسادهای مشهود «رشوه» ستاندن یا «رشوه» دادن است. این پدیده به دلیل پیشینه تاریخی، در ادبیات و بویژه اشعار کهن فارسی انعکاس فراوانی یافته است. گاهی نویسندگان و شعرا به صورت مستقیم رشوه یا «پاره»را مورد انتقاد قرار داده اند و عاملان آن را سرزنش کرده اند و گاهی در قالب تمثیل، طنز و با زبان غیرمستقیم از رشوه سخن گفته اند. در این مقاله، به نگرش شعر و ادب فارسی در باب «رشوه» پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

فساد ، رشوه ، ادبیات ، شعر