اثرات محافظت کبدی کافئیک اسید در پیری القا شده با دی-گالاکتوز در موش های سوری: بررسی مکانیسم های آنتی اکسیدانی

مقدمه و هدف: کبد یک اندام متابولیکی پیچیده جهت حفظ هموستاز بدن است. استرس اکسیداتیو ناشی از پیری یک ریسک فاکتور مهم در ایجاد بیماری های مزمن کبدی می باشد. هدف این مطالعه بررسی اثر کافئیک اسید در برابر آسیب های اکسیداتیو ناشی از پیری در موش های سوری می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی ۴۰ سر موش سوری نر به طور تصادفی به ۵ گروه ۸ تایی شامل: ۱- کنترل (Con)؛ ۲- شم (Sham) ؛ ۳- کافئیک اسید (CA) ۴- پیری (Ag) و ۵- پیری + کافئیک اسید (Ag + CA) تقسیم شدند. پیری با تزریق دی-گالاکتوز (۳۰۰ میلی گرم/کیلوگرم، داخل صفاقی) روزانه به مدت ۶ هفته ایجاد شد. کافئیک اسید (۶۰ میلی گرم بر کیلوگرم، داخل صفاقی) روزانه به مدت ۶ هفته تزریق شد. ۲۴ ساعت پس از آخرین تزریق موش ها بیهوش شده و بلافاصله کبد خارج گردید. سپس تغییرات فاکتورهای استرس اکسیداتیو (مالون دی آلدئید (MDA)، سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام (TAC)) با آزمون واریانس یک راهه و توکی مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: نتایج نشان داد که پیری القا شده با دی-گالاکتوز به طور معنی داری باعث افزایش سطح MDA و کاهش سطح SOD، GPx و TAC کبد نسبت به گروه کنترل و شم می شود (P<۰.۰۵). درمان با کافئیک اسید در گروه Ag + CA به طور معناداری باعث کاهش سطح MDA و بهبود فعالیت SOD، GPx و TAC گردید (P<۰.۰۵).  نتیجه گیری: نتایج نشان داد که کافئیک اسید باعث کاهش پراکسیداسیون لیپیدی و بهبود عملکرد آنزیم های آنتی اکسیدانی در بافت کبد می گردد.

کلیدواژه ها:

کافئیک اسید ، پیری ، کبد ، دی-گالاکتوز ، پراکسیداسیون لیپیدی