بررسی مقایسه ای اثر کابرگولین و لتروزول و دکاپپتیل در درمان میوم های رحم: یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی
سال انتشار: 1403
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 187
فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IJOGI-27-9_002
تاریخ نمایه سازی: 2 بهمن 1403
چکیده مقاله:
مقدمه: درمان رایج میوم های رحمی که توسط اکثر پزشک ها به کار گرفته میشود، هیسترکتومی و میومکتومی می باشد. با توجه به اینکه استفاده از دکاپپتیل، لتروزول و کابرگولین دکاپپتیل، لتروزول و کابرگولین به صورت تنها برای درمان میوم های رحمی مورد ارزیابی قرار نگرفته است، مطالعه حاضر با هدف ارزیابی استفاده از این داروها در درمان بیماری لیومیوم رحم انجام شد. روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی در سالهای ۱۴۰۰ و ۱۴۰۱ بر روی ۷۵ بیمار مبتلا به میوم رحمی مراجعه کننده به درمانگاه ژنیکولوژی بیمارستان اکبرآبادی تهران انجام شد. بیماران به سه گروه ۲۵ نفره تقسیم شدند. به گروه اول لتروزول به میزان ۵/۲ میلی گرم روزانه، به گروه دوم کابرگولین به میزان ۵/۰ میلی گرم هفتگی و به بیماران گروه سوم آگونیست های GnRH داده شد. میزان هموگلوبین و الگوی خون ریزی قاعدگی به ترتیب از طریق آزمایش شمارش کامل سلولهای خونی و مصاحبه با بیماران به دست آمد و در نهایت سایز میوم و تغییرات آن از طریق سونوگرافی مورد بررسی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه ۲۲) و آزمون های کای دو، من ویتنی، کروسکال والیس و آزمون های تعقیبی بونفرونی انجام شد. میزان p کمتر از ۰۵/۰ معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین هموگلوبین در گروه دریافت کننده کابرگولین در مقایسه با دو گروه دیگر بیشتر بود که از نظر آماری معنادار بود (۰۰۱/۰=p). از نظر بروز عوارض ناشی از مصرف داروها، گرگرفتگی در گروه دریافت کننده دکاپپتیل، درد عضلانی در گروه دریافت کننده لتروزول، سردرد، تهوع و بی اشتهایی در گروه دریافت کننده کابرگولین در مقایسه با سایر گروه ها بیشتر بود که این اختلاف ها از نظر آماری معنادار نبود (۸/۰=p). همچنین تفاوت معناداری از نظر الگوی خون ریزی قاعدگی و کاهش سایز میوم بین سه گروه وجود داشت (۰۱/۰=p). نتیجه گیری: استفاده از کابرگولین در مقایسه با سایر داروها، نتایج بهتری در درمان بیماران از نظر کاهش سایز میوم و افزایش هموگلوبین داشته است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
نوشین مدبر
رزیدنت گروه زنان و مامایی، واحد توسعه تحقیقات بالینی شهید اکبرآبادی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
مریم رحیمی
استادیار گروه زنان و مامایی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
شهناز احمدی
استاد گروه زنان و مامایی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران.
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :