بررسی رابطه ی حمایت اجتماعی، عزت نفس و امید به زندگی با درماندگی آموخته شده در دانش آموزان پسر دوره ی متوسطه ی دوم شهر اهواز

عواقب درماندگی آموخته شده برای دانش آموزان می تواند شامل کاهش عزت نفس و خودکارآمدی، و کاهش کیفیت زندگی باشد. دانش آموزانی که احساس درماندگی می کنند، ممکن است کمتر در فعالیت های کلاسی شرکت کنند، عملکرد ضعیفی در امتحانات داشته باشند و از تحصیل منصرف شوند. این وضعیت نه تنها بر عملکرد تحصیلی تاثیر منفی می گذارد، بلکه می تواند سلامت روانی و جسمی آنها را نیز به خطر بیاندازد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ی حمایت اجتماعی، عزت نفس و امید به زندگی با درماندگی آموخته شده در دانش آموزان پسر دوره ی متوسطه ی دوم شهر اهواز انجام شده است. روش پژوهش، همبستگی چندگانه است. جامعه آماری این پژوهش عبارت است از کلیه ی دانش آموزان پسر مقطع دوم متوسطه شهر اهواز که در سال ۰۳-۱۴۰۲ مشغول به تحصیل بودند. به این منظور ۲۹۱ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های حمایت اجتماعی ادراک شده زیمت (۱۹۸۸)-۰/۷۴-، عزت نفس کوپراسمیت (۱۹۷۵)-۰/۷۸-، امید میلر(۱۹۸۸)-۰/۸۱- و درماندگی آموخته شده کوینلس ونلسون (۱۹۸۸) -۰/۸۳- استفاده شد. از طریق فرمول همبستگی پیرسون، ضریب همبستگی محاسبه شد و مرکزیت و پراکندگی داده ها نیز مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که رابطه مشاهده شده با سطح معنا داری ۰/۰۵ معنادار است. این بدان معناست که احتمال تصادفی بودن یافته ها کمتر از ۵ درصد بوده و نتایج به دست آمده از آزمون ها قابل اتکا و معنادار تلقی می شوند.

کلیدواژه ها:

درماندگی آموخته شده ، حمایت اجتماعی ، عزت نفس ، امید به زندگی