ارزیابی قابلیت های سازمانی در طراحی برای قابلیت اطمینان با رویکرد برنامه ریزی قابلیت مبنا و استاندارد ۱۶۲۴-IEEE

در دهه های گذشته، افزایش رقابت پذیری، طراحی و توسعه محصولات و فرآیندهای پیچیده و اهمیت رضایت مصرف کننده،اهمیت موضوع قابلیت اطمینان را برجسته تر کرده است. قابلیت اطمینان باید در مراحل اولیه و در طول کل فرآیند توسعهمحصول در نظر گرفته شود. پیاده سازی طراحی برای قابلیت اطمینان به شناسایی مشکلات مرتبط با تولید محصولات کمکمی کند، در نتیجه هزینه چرخه عمر، نرخ شکست و زمان عرضه محصول به بازار را کاهش میدهد.به منظور دستیابی به اهداف طراحی برای قابلیت اطمینان، ابتدا قابلیت های سازمان برای پیاده سازی فرایند آن باید شناسایی وارزیابی گردد . در این پژوهش مدلی جهت ارزیابی قابلیت های سازمانی در طراحی برای قابلیت اطمینان با رویکرد برنامه ریزیقابلیت مبنا و استاندارد ۱۶۲۴IEEE- ارائه میگردد. مدل پیشنهادی شامل ۷ گام میباشد . این هفت گام عبارتند از: استخراجمراحل فرایند DFR از ادبیات موضوع، شناسایی ابزارهای مورد استفاد و قابلیتهای مورد نیاز از ادبیات موضوع و استاندارد۱۶۲۴-IEEE ، استخراج نقشه قابلیت های سازمان، تعیین درجه اهمیت هر یک از قابلیت ها از طریق نظرسنجی، ارزیابی بلوغهر یک از قابلیت ها، تجزیه و تحلیل اهمیت – بلوغ قابلیت ها و تدوین برنامه ای جهت رسیدن قابلیت ها به وضع مطلوب. درمراحل ۳تا ۷ از برنامه ریزی قابلیت مبنا استفاده می گردد. چارچوب پیشنهادی در صنایع الکترواپتیک صاایران پیاده سازیگردیده است.

کلیدواژه ها:

طراحی برای قابلیت اطمینان ، استاندارد ۱۶۲۴ - IEEE ، برنامه ریزی قابلیت مبنا ، ارزیابی قابلیت ها