برنامه ریزی در شهر چند فرهنگی: تجلیل از تنوع یا تقویت تفاوت؟

این مقاله با تکیه بر ادبیات معاصر، مروری توصیفی از شیوه ای که در آن برنامه ریزی با چندفرهنگی در شهرها درگیر می شود، انجام می دهد. محدوده جغرافیایی آن بین المللی است. با بیان اینکه، به منظور ایجاد یک بحث منسجم، بر هشت شهر متمرکز شده است که هم به دلیل تنوع قومی و نژادی و هم به دلیل موقعیت آنها در ساختارهای مختلف حاکمیتی ملی و تاریخچه سیاست های مختلف در رابطه با مهاجرت انتخاب شده اند. بحث کلی ما این است که برنامه ریزی و برنامه ریزان در حال حاضر با واقعیت جمعیتی چندفرهنگی در شهر از طریق سه مداخله عمده درگیر هستند: برنامه ریزی ترکیبی اجتماعی در مسکن، برنامه ریزی برای کالایی سازی تنوع در مشاغل با هویت قومی، و برنامه ریزی برای فضاهای عمومی و برخورد. ما با بررسی برداشت های مختلف از چندفرهنگ گرایی به عنوان یک فلسفه سیاسی، یک چارچوب سیاست، و یک واقعیت جمعیت شناختی که در شهرهایی با ترتیبات مختلف دولتی و تاریخچه مهاجرت بسیج شده اند، شروع می کنیم. از طریق بحث از آمیختگی اجتماعی، به ارزیابی روش هایی می پردازیم که برنامه ریزی شهری برای «مدیریت» تفاوت های اجتماعی در موقعیت هایی که تفاوت به عنوان بی نظم تعبیر می شود و در آن با ضرر همراه است، ارزیابی می کنیم.

کلیدواژه ها:

چند فرهنگی ، برنامه ریزی ترکیبی اجتماعی ، کالایی سازی ، فضای عمومی