بازخوانی تاثیر حس دلبستگی به مکان بر هویت بخشی اقامتگاههای بوم گردی جهت پایداری محیطی

امروزه کیفیت مقاصد گردشگری و بطور خاص اقامتگاه های بومگردی به یک مزیت رقابتی مهم تبدیل گشته است. به بیان دیگر،اقامتگاههای بومگردی بیشترین و بالاترین مطلوبیت و تعلق به مکان را زمانی برای گردشگران میتوانند داشته باشند که انتظاراتآنان را برآورده سازند. این انتظارات در قالب ابعاد مختلف زیست محیطی، اجتماعی، کالبدی و هویت بنا معنا پیدا می کند.چنانچه هر یک از این عوامل در اقامتگاههای بومگردی کیفیت مطلوب را نداشته باشد، بر ادراک و احساس گردشگر از فضا و درنتیجه بر سطح رضایتمندی او از مقصد گردشگری تاثیر میگذارند. بر این اساس هدف این پژوهش یافتن تاثیر حس دلبستگیبه مکان بر هویت بخشیدن به اقامتگاه های بوم گردی به جهت پایداری محیطی می باشد. با توجه به موارد طرح شده و هدفپژوهش سوال اصلی این تحقیق اینگونه بیان میشود که تاثیر حس دلبستگی به مکان بر هویت بخشی اقامتگاههای بومگردیبه جهت پایداری محیطی چگونه است؟ روش تحقیق در این پژوهش به روش کیفی و مروری میباشد که از طریق مطالعاتکتابخانهای و گردآوری پیشینه موجود در زمینه دلبستگی به مکان و پایداری محیطی و عوامل موثر بر آنها و سپس تحلیل محتواصورت میگیرد، بر اساس نتایج به دست آمده از تحلیل مقالات نتایج این تحقیق حاکی از آنست که رابطه معناداری میان نقشاقامتگاههای بومی و ابعاد اقتصادی، اجتماعی- فرهنگی، کالبدی وجود دارد. بنابراین ایجاد اقامتگاه های بومگردی و شیوههایساخت بومی سبب جذب طولانی مدت گردشگران و استفاده بیشتر از حضور گردشگر و ارتقای ابعاد اقتصادی، جتماعی- فرهنگی،زیست محیطی میگردد.

کلیدواژه ها:

حس تعلق به به مکان ، هویت مکان ، اقامتگاه های بومگردی ، اکوتوریسم ، پایداری محیطی