بررسی و ارزیابی جایگاه سیاست رتبه بندی دبیران در آموزش و پرورش

آموزش و پرورش به عنوان یک نهاد، با ارائه محتوای آموزشی به دانش آموزان، آمادگی فراگیران را برای مواجهه با چالش های زندگی، ارتقای سطح دانش، بهبود مهارت های شغلی و توسعه شخصیت های انسانی آنان به منظور بهبود کیفیت زندگی و جامعه، هدف قرار می دهد. با توجه به اهمیت این نهاد، دولت ها و خط مشی گذاران در بسیاری از کشور ها برنامه هایی را برای توسعه و بهبود آموزش و پرورش ارائه می دهند. در جهانی پر از عدم اطمینان، آموزش، یک زیرسیستم اجتماعی مهم است که بر توسعه انسانی و کیفیت جامعه تاثیر می گذارد. از این رو، کشورها در سراسر جهان، آموزش را به عنوان یک نیروی محرکه اساسی برای پیشرفت اجتماعی و توسعه پایدار در نظر می گیرند. در این راستا، خط مشی های آموزشی نقش کلیدی در شکل دهی به نظام آموزشی دارند، که به نوبه خود بر کیفیت نیروی انسانی تاثیر می گذارد. جوامعی که به کیفیت آموزش و پرورش اهمیت می دهند، دریافته اند که نیروی انسانی کارآمد و با کیفیت، نتیجه ی مستقیم یک نظام آموزشی با کیفیت بالا است. کشور های توسعه یافته به این باور رسیده اند که کلید دستیابی به چنین نظامی، داشتن معلمان باکیفیت و توانمند است. به عبارتی جامعه ای در سطح بالا خواهد بود و توسعه را معنا خواهد کرد که معلم هایی کارا در سیستم خود داشته باشد. در سال های اخیر اغلب کشور ها به دنبال آن هستند تا ضمن توجه متناسب به شئون مختلف زندگی حرفه ای معلمان، ساختاری جهت ارزیابی عملکرد آن ها پیاده سازی کنند. بحث رتبه بندی معلمان در ایران به چند دهه گذشته برمی گردد که با تمام کاستی ها در حوزه خط مشی گذاری و اجرا، در نهایت به قانون نظام رتبه بندی معلمان در اسفند ماه سال ۱۴۰۰ منجر گردید.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، نظام آموزشی ، رتبه بندی دبیران