در مسیر «ما» با آن ها؛ ساخت نشانه مبنای داستان «ملخ» اثر هوشنگ گلشیری

عناصر موجود در متن داستان شبه سفرنامه ای ملخ، در ساحت پدیداری- اعم از زاویه دید و ایماژ- عموما ساختی موازی دارند و این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی قصد دارد با بررسی نشانه های موجود در داستان، ساختار این دلالت های موازی را تبیین کند. برای دستیابی به این منظور، از رمزگانی که دانیل چندلر آن ها را طبقه بندی و ارائه کرده، استفاده شده است. تکنیک غالب در بخش رمزگان متنی، نگاه به توازی های تصویری داستان بوده است و در ذیل رمزگان اجتماعی عناصر فولکلوریک و ارجاع به جغرافیا، تاریخ و فرهنگ منطقه روی داد روایت مدنظر بوده است. نتیجه اینکه در روساخت داستان، انتخاب زاویه دید اول شخص جمع در کنار تصویرهای موازی در طول داستان، تقابل های ظاهری روایت را شکل داده اند که با محتوا هماهنگی تام دارد و در بخش فرامتنی، انعکاس رخداد محوری یکجانشین کردن عشایر که باعث برهم خوردن نظم زندگی آن ها شده­، در تمام بخش های روایت از ابتدا تا انتها جاری و قابل مشاهده است.

کلیدواژه ها:

هوشنگ گلشیری ، داستان ملخ ، ما- راوی ، توازی تصویری ، نشانه شناسی