پارادوکس صدق شرطی لزومی جزئیه با هر مقدم و تالی

در سنت منطق سینوی، منطق شرطیات جایگاه ویژه ای دارد. در این سنت درباره شرایط صدق جملات شرطی و شرایط انتاج قیا س های با مقدمات شرطی نظرات مختلفی ارایه شده است. یکی از مهم ترین منطق دانان سینوی که درباره این بخش از منطق سخن گفته شمس الدین سمرقندی است. یکی از مباحث خاص سمرقندی در باب شرطیات درباره شرایط صدق شرطی لزومی جزئیه است. تحلیل او درباب این نوع از شرطی ها سرانجام به محدودکردن تعداد قیاس های شرطی انجامید. در مقاله حاضر آرای سمرقندی درباره شرایط صدق شرطی­های لزومی جزئیه را با نظرات فخرالدین رازی و عبدالله گیلانی در همین باب مقایسه کرده و نشان داده ام که منشاء اختلافات بین این منطق دانان, تفاوت تفسیر آنها از متون ابن­سینا درباره سور شرطی است.

کلیدواژه ها:

Singular Cogent Hypothetical ، Quantifier of Hypothetical ، Shams Al-Dīn Samarqandī ، Fakhruddīn Rāzī ، Abdullah Gīlanī ، شرطی لزومی جزئیه ، سور شرطی ، شمس الدین سمرقندی ، فخرالدین رازی ، عبدالله گیلانی