خودشیفتگی مدیرعامل، ریسک اعتباری و نوآوری شرکتی

خودشیفتگی یک ویژگی و ساختار شخصیتی مطرح است که به ویژه در رهبران شرکت ها رایج بوده و تاثیر قابل توجهی بر قضاوت و تصمیم گیری های رهبران شرکت ها به ویژه بر میزان سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه شرکت های تحت هدایت آن ها دارد. این مهم موجب این می گردد که نوآوری شرکت تحت الشعاع قرار بگیرد. در این تحقیق به بررسی تاثیر خودشیفتگی مدیران عامل بر نوآوری شرکتی و اثر تعدیل کنندگی ریسک اعتباری پرداخته شده است. با توجه به محدودیت های تحقیق، نمونه ای مشتمل بر ۲۶ شرکت از صنعت دارو در بورس اوراق بهادار تهران طی دوره زمانی ۱۴۰۱-۱۳۸۹ و با استفاده از اطلاعات موجود در یادداشت های توضیحی پیوست صورت های مالی و گزارش های هیئت مدیره شرکت گردآوری گردید. برای اندازه گیری متغیر خودشیفتگی از اندازه امضاء مدیران عامل و جهت سنجش نوآوری شرکت از میزان سرمایه گذاری در مخارج تحقیق و توسعه استفاده شده است. برای آزمون فرضیه ها، از داده های ترکیبی (با کنترل اثرهای سال) و الگوی رگرسیونی چندمتغیره استفاده گردید. نتایج بررسی نشان می دهد که خودشیفتگی مدیرعامل بر نوآوری شرکتی تاثیرگذار نیست. همچنین ریسک اعتباری نقش تعدیل کننده بین خودشیفتگی مدیرعامل و نوآوری شرکت را ایفا نمی کند. یافته های تحقیق، نظریه مربوط به خودشیفتگی مدیرعامل را گسترش می دهد و پیامدهای عملی مهمی برای تصمیمات سرمایه گذاری تحقیق و توسعه و انتخاب مدیران شرکت ها را دارد.

کلیدواژه ها:

Signature Size ، CEO Narcissism ، R&D Investment ، Credit Risk ، Behavioral Finance ، اندازه امضا ، خودشیفتگی مدیرعامل ، سرمایه گذاری تحقیق و توسعه ، ریسک اعتباری ، مالی رفتاری