سیمای جاودانگی و ارتباط آن با کوهستانهای اسطوره در شاهنامه فردوسی

در آیین زرتشت، جهانی که مرحله کمال را همچون فراگردی ابدی تجربه می کند، با یاری سوشیانت به کمال نهایی دست خواهد یافت و جاودانگانی از تخمه زرتشت یا از نژاد بزرگان و پهلوانان اساطیری ایران، در رستاخیز ابدی یاریگر او خواهند بود. بازگشت بسیاری از جاودانگان و به جاودانگی رسیدن آنها با کوهها، که در اساطیر ایرانی نزدیکترین مکان طبیعی به ماوراءالطبیعه اند، ارتباط مستقیم دارد. شاهنامه فردوسی تعدادی از این جاودانگان را البته با دستکاری در صورت اساطیری آنها در خود متجلی ساخته است. علاوه بر اینها، تعدادی از قلعه های بیمرگی را که بر بلندای کوهها واقع اند و مطابق متون مزدیسنا مرگ و نیستی را در آنها راهی نیست، مورد توجه قرار داده است. این مقاله در نظر دارد با توجه به این دو مقوله، اسطوره جاودانگی و ارتباطش با کوهها را مورد بحث قرار دهد و تغییر شکل این اسطوره را در شاهنامه فردوسی، ارزشمند ترین متن پس از اسلام که بسیاری از بنمایه های اساطیری ایران پیش از اسلام را در خود بازتاب داده است، بررسی کند.

کلیدواژه ها:

Legend ، Mountain ، Ferdousi’s Shahnamh ، Immortality ، Immortal Places ، اسطوره ، کوه ، شاهنامه فردوسی ، جاودانگی ، مکانهای بیمرگی