انسداد مرزها به منظور حفظ سلامت عمومی در مقابل اپیدمی با تاکید بر قواعد حقوق بین الملل

انسداد مرزها در مواقع اضطرار با تفاسیر و رویکردهای متضادی همراه بوده است به نحویکه تفسیر ان به عنوان یک مساله حاکمیت محور با معیارهایی نظیر امنیت ملی در هم تنیده است. با اینحال ضرورت دارد تا مساله محدودیت در تردد از مرزها با وضعیت های خاص مهاجران، اوارگان و پناهجویان در قلمرو حقوق بین الملل مورد تطبیق قرار گیردو به این سوال پاسخ داده شود که: ایا این اعمال محدودیت ها می تواند مترادف با نقض حقوق اساسی انسان قلمداد شود؟ بنابراین در این پژوهش که مبتنی بر روش توصیفی _ تحلیلی گرداوری شده است در درجه اول مشخص گردید : ممانعت از دسترسی پناهندگان از طریق انسداد مرزها، نقض اشکار مواد ۹ و ۳۳ کنوانسیون ژنو محسوب می گردد ودولت ها نمی توانند در قبال تردد ایشان محدودیت اعمال نمایند به ویژه انکه وضعیت اوارگان یا پناهجویان متفاوت از اشخاص عادی می باشد. مبتنی بر شیوه استدلال قیاسی مشخص گردید : امنیت ملی نمی تواند به عنوان عنصری جهت توجیه انسداد مرزها در اپیدمی های فراگیر عمل نماید زیرا، ضرورت های امنیت ملی بایستی بر اساس تهدیدی عینی و بالقوه تفسیر شده و به لحاظ عملی نیز تهدید علیه امنیت ملی برخواسته از واکنشی جمعی باشد.

کلیدواژه ها:

انسداد مرزها ، امنیت ملی ، پناهجویان ، کویید _ ۱۹ ، کنوانسیون ژنو