مسجد شیخ لطف الله اصفهان؛ مظهر وجود مطلق از طریق کرشمه های نور

معماری به عنوان مهمترین کاوش خلاقانه انسان از گذشته ای دور پیوند بسیار نزدیکی با نیازمندی های انسان داشته است. یکی از این همه نیازانسان برای گفتگو با وچود کامل بوده که در هر زمان و زمینه ای به اشکال گوناگون جلوه گری می کرده است. در این میان مسجد شیخ لطفالله که مربوط به دوران صفویه است از نمونه های موفق این نیاز است زیرا تدابیری در آن به کار رفته است که به بیانی می توان گفت بعضا بینظیر است. به عنوان مثال استفاده از کرانه ها و کرشمه ها و بازی های نور که خود در جلب و جذب نیایشگر به گفت وشنود موثر با خداوندبسیار حائز اهمیت است. لذا مسئله این مقاله طرح مقوله وجود است که در متون عارفانه ما همان مظهر نور است و شیوه های دلبری آن از راهمطالعه توصیفی تحقیقی است . هد ف محقق نمایاندن جلوه های مقدس معماری ایرانی از مسیر رویکرد به ترفندهای معماری است. آوردههای این پژوهش نشان داده است که گفتگو با شریف ترین و در عین حال قدرتمند ترین عنصر عالم وجود نیازمند به حضور در شریف ترین وزیباترین مکان عالم وجود (مسجد) است.

کلیدواژه ها:

مسجد شیخ لطف الله ، نور ، وجود ، سازه ، مکتب اصفهان